اولین چیزی که در مورد بازی Ace Combat 8 متوجه شدم، وزن آن بود. اهرم کنترل F-18C من بیشتر شبیه به دهنه یک اسب سرکش بود و سطوح کنترلی هواپیما را هدایت میکرد، در حالی که پسسوزها (afterburners) در برابر فشار هوای به اندازه یک اقیانوس مقاومت میکردند و با التماس درخواست صعود سریعتر یا چرخش محکمتر را داشتند، زیرا هواپیماهای دشمن در ساعت شش من نزدیک میشدند.
اگر این صداها دراماتیک به نظر میرسند، به این دلیل است که واقعاً همینطور هستند. در حالی که سری Ace Combat همیشه اکشن پرواز آرکید خود را با تئاترهای پر سر و صدا ترکیب کرده است، نسخه Wings of Theve به ارتفاعات بیشتری نسبت به هر زمان دیگری در تاریخ این مجموعه صعود میکند. بیشتر ماموریتها مرا وادار میکردند که بین خطوط مقدم قفلشده به صورت زیگزاگ حرکت کنم، مسیر پیشروی متحدان را هموار کنم و جریان نبردهای ظاهراً غیرقابل پیروزی را تغییر دهم. شیرجه زدن تا سطح خیابان برای شلیک انبوهی از موشکها به سمت ستون تانکهای پیشروی دشمن، باعث برانگیخته شدن فریادهای پرشور رفقای محاصرهشده شما میشود، در حالی که دشمنان در حال عقبنشینی شما از قدرت شما میلرزند و وقتی دوباره به امنیت ابرها پرواز میکنید، نام شما را نفرین میکنند.
این پوشش ابری اهمیت مکانیکی واقعی خود را از طریق یک موتور آب و هوای پویا نشان میدهد که تقریباً در تمام ماموریتها نفوذ کرده است. ابرها مانند آسمانخراشها بر فراز میادین جنگ سایه میاندازند و لحظاتی از تنفس بسیار مورد نیاز را در برابر رگبارهای بیوقفه موشک فراهم میکنند، به این قیمت که شما را در دریایی از یخ و آشفتگی کور و سردرگم میکنند که جنگندههای دشمن تلاش خواهند کرد از آن بهرهبرداری کنند.
برخی از بهترین لحظات بازی Wings of Theve زمانی بود که تعقیبکنندگان مرا در یک جیب متراکم از پوشش ابری محازره کردند و مرا مجبور کردند به طور کورکورانه پدال گاز را بفشارم و متعهد به یک مسابقه درگ سه ماخه با نوک بینی رو به پایین شوم. نمیتوانم بشمارم چند بار در حالت خلسه کشنده به مانیتور فوقعریض خودم نزدیک شدم و ردپاهای مارپیچ را مانند خطوط راهنمای یک بازی مسابقهای دنبال کردم. هم آب و هوا و هم تغییرات کنترل، گیمپلی هوایی بازی Wings of Theve را به شدت بالاتر از بازیهای قبلی این سری قرار میدهند و مبارزات هوایی از اسپم چرخشهای جی-بالا (High-G Turn) که مشخصه کمپینهای Ace Combat 6 و 7 بود، به سمت تعقیب و گریزهای مو به تن سیخکننده فاصله میگیرند.
شما توسط اسکادران جنگنده برتر جمهوری سوتوا (Republic of Sotoa) یعنی «سایهها» (The Shadows) تهدید خواهید شد که با پخش کردن آهنگهای سنتی شکار خود در کانالهای باز، با نمایش دراماتیک ورود خود را اعلام میکنند. در حالی که «سایهها» فاقد برخی از شخصیتهای فردی اسکادرانهای برتر بازیهای قبلی هستند و هر کدام دارای پوشش رنگی سیاه و طلایی مشابهی هستند، اما تنوع فوقالعادهای در شخصیت خلبانان فردی وجود دارد. استفاده از چاقوی جراحی در این تشکیلات منجر به گفتگوی منحصربهفردی میشود، مانند فریادهای دانشجویی که از مربیاش بیشتر عمر کرده است، یا پذیرش استوایی یک کهنهسرباز که این آخرین پرواز اوست.
بالاتر از همیشه
بازی Wings of Theve همچنین قویترین نگارش تاریخ این مجموعه را به نمایش میگذارد. من بسیار خوشحالم که بگویم به تصویر کشیدن تاریخ گذشته جمهوری سوتوا در مینیسریال پیشدرآمد Hour Zero (که اتکای به برخی از کلیشههای منسوخ شده «جنگ با ترور» دارد) در خود بازی انعکاس نیافته است - در حالی که برخی ارتباطات سطحی وجود دارد که میتوان بین آنها و کشورهای معاصر مناقشه برانگیز ترسیم کرد، سوتوا بسیار بیشتر یک خانات تکنوکراتیک است تا یک کشور تروریستی سرکش.
سوتوا با فرار از بیابانزایی سریع سرزمین مادریشان که توسط صنعتی شدن ابرقدرتهای همسایه ایجاد شده است، به دنبال برچیدن و استعمار همسایگان غربی خود است و نیروی تهاجمی آن توسط ناوگانی از ناوهای جنگی زمینی فوقالعاده عظیم - ماشینهای جنگی دوزیست بزرگ - که با ماهوارههای بمباران جنبشی محافظت میشوند، هدایت میشود که حضور آنها را میتوان به طور سرکوبکنندهای در سراسر بازی احساس کرد.
یکی از نکات برجسته اولیه این است که یک ماموریت به سبک روز دی (D-Day) برای تصرف یک سرپل به طرز دراماتیکی با یک ناو جنگی زمینی قطع میشود که آسمان را در ورقی از آتش مداوم ریلگان (railgun) از صدها کیلومتر دورتر میپوشاند و شما و متحدانتان را در یک عقبنشینی تبدار رها میکند. ساعتها بعد، من دیدم که همان ناو جنگی زمینی با متحدان در یک استان همسایه درگیر شد و رگبار گلولههای توپ، آسمان نیمهشب را با طلوعی از تنگستن و آتش روشن کرد.
این برخوردهای سلاح فوقالعاده پابرجا هستند، حتی در سری که روی آنها زمین میخورد - در حالی که مقابله با ناوگان ناو جنگی زمینی گاهی اوقات میتواند در بازپخشها کمی بیش از حد سفت و سخت به نظر برسد (با توانایی ایجاد آسیب که پشت زمانبندی حملات بمباران اسکریپتشده متحدان قفل شده است) اما یک تماشای غیرقابل انکار و مور مور کننده در دیدن فرو ریختن شهرها در زیر آجهای آنها وجود دارد.
هیجانانگیزتر از آن، وسایل نقلیه حمل و نقل هوایی فوقالعاده عظیم Podarge بودند که مانند بمبافکنهای جنگ جهانی دوم به سختی پرواز میکردند و در حالی که پتوهای ضخیمی از آتش ضدهوایی را در مخروطهای همپوشانی آتش قرار میدادند. این هواپیماهای غولپیکر که توسط هواپیماهای اخلالگر مبهمکننده رادار پوشانده شده بودند، دوباره مرا وادار کردند که چند اینچ دورتر از مانیتور خودم خم شوم، تعقیبکنندگان را از سر باز کنم در حالی که تلاش میکنم تفاوت بین ردپاها و ابرهای استراتوس را تشخیص دهم.
چند ساعت بعد دوباره با یک جفت Podarge روبرو شدم، در حالی که محمولهای از ناوهای جنگی زمینی را برای تقویت پایگاهی که در حال محاصرهاش بودم حمل میکردند، تقریباً زمین را میبوسیدند. این لحظهای است که فکر نمیکنم هرگز فراموش کنم - غرش موتورها، حمل و نقلهای دوقلو که یک محموله تغییر دهنده جریان را مستقر میکنند، سپس چرخش، با قدرت، هر دو کشتی با فاصله بسیار کم از کنار من عبور میکنند با چنان شدتی که فشار بدنه آنها جیغ دردناکی را برمیانگیزد، چیزی نیمهراهنگ بین صدای نهنگ و فریاد مرگ.
اسلحه، اسلحه، اسلحه
یکی دیگر از بخشهایی که Wings of Theve نسبت به پیشینیان خود بهبود میبخشد، رویکرد آن به طراحی ماموریت است - شیوع ماموریتهای انهدام آزاد، که در آن شما وظیفه دارید به یک امتیاز هدف در یک محدوده زمانی محدود دست پیدا کنید، به این معنی است که قابهای هوایی تخصصی هواپیمای زمین به هوا انتخابهای قابل دوامی برای بیشتر مدت زمان اجرای Wings of Theve هستند، و هیچ چیزی شبیه به جابجاییهای میانماموریتی ناخوشایند Ace Combat 7 (تخریب خط لوله، نبرد برای فاربانتی) وجود ندارد.
شما در مورد مکانهای باندهای محلی و بزرگراههایی که جنگندههای دشمن از آنها پرتاب خواهند شد، توجیه خواهید شد، که به راحتی با رگباری از موشکها، بمباران یا حمله پیشگیرانه از سوی بالهای شما خنثی میشود. هنگامی که نیروهای کمکی به منطقه ماموریت سرازیر میشوند، افسر اطلاعاتی شما ساخت، مدل و جهت هواپیمای دشمن را به منطقه اعلام میکند. این یک ویژگی کیفیت زندگی فوقالعاده همهجانبه است که به شما کمک میکند در اکشن غوطهور بمانید و زمان صرف شده برای رمزگشایی صفحه رادار را به حداقل برسانید.
اسکادران درهم و برهم نامنظم که شما در صندلی آن قرار میگیرید، یعنی پرواز جوکر (Joker Flight)، به سرعت روی من رشد کرد و به سرعت به دستورات من پاسخ داد، دستههای کاملاً از راهزنان را سرنگون کرد و زیرسیستمهای سلاح فوقالعاده را فلج کرد. نویز (Noise) یک گیک موسیقی اصیل است که بین سورتی پروازها گیتار تمرین میکند و در مورد گروه موسیقی مورد علاقه خود صحبت میکند، در حالی که تاشا (Tasha) یک خلبان شیرینکاری خارجی حبابدار است که به یک سرباز بیمیل تبدیل شده است و با خونی که باید بریزد حساب کتاب میکند تا به میراث مادرش عمل کند. مربیگری هر دوی آنها بر عهده بکستر (Baxter) است، یک استاد پیر کالج که به یک خلبان ذخیره تبدیل شده است، و زیر وزن یک توطئه نظامی دست و پا میزند تا میراث «بالهای تیو» (The Wings of Theve) را به هر قیمتی زنده نگه دارد. «بالهای» واقعی، یعنی جین رکس کوپ (Jane Rex Cope) پیشرو مرده شما، به عنوان یک روح هذیانگویی ظاهر میشود که در اقیانوس خستگی غرق شده است و تنها قادر است گاهی اوقات شعر زخمی را به شما تحویل دهد که میراث او به تدریج از هم باز میشود.
پسسوزها تا آخر
همچنین یک تعامل فوقالعاده بین روایت، موسیقی و گفتگو وجود دارد - آهنگ شکارچی Sotoan ذکر شده یک موتیف رایج در سرتاسر Wings of Theve است، به طوری که هر سایه سرنگون شده در یک ماموریت ظاهراً یک صدا را از گروه کر حذف میکند. با این حال، غالباً متحدان شما با پخش کردن موسیقی خود به جای آن، آن سرودها را با سرسختی غرق میکنند. این منجر به هماهنگی واقعاً زیبایی میشود که در آن امتیاز ارکسترال چشمنواز بازی توسط هر دو کر راک به سبک Tragically Hip و آواز قبیلهای صومعهای ارتقا مییابد، یک گروه پویا که در فاصلههای ده دقیقهای تنگ، لرزه بر اندام من انداخت.
کیفیت ثابتی از نوشتن و گفتگو در سرتاسر کمپین Ace Combat 8 وجود دارد که فکر میکنم حتی کهنهسربازان این سری را نیز شگفتزده خواهد کرد. گفتگو همچنان دارای جذابیت انیمه دوبله شده است و با استاندارد «Stand Alone Complex» ارائه شده است. اجرای مارک بودی (Mark Bodie) در نقش کوپ نیز برجسته است - عمق خستگی که او منتقل میکند، استعداد متمایز شینتو (Shinto) را به شخصیت او میافزاید.
جدای از شخصیتپردازی، خود داستان عالی است - کهنهسربازان این سری بدون شک کلیشههای دیرینه را تشخیص خواهند داد (شروع از صفر، سقوط از لطف، تبدیل شدن به یک افسانه)، اما فراز و نشیبهای در طول مسیر در پرده سوم چنان وسیع و دراماتیک در مقیاس ترکیب میشوند که من را در ناباورانه رها کردند. روایت، مکانیک و موسیقی Wings of Theve در پشت یک اوج دو ساعته به سبک مکراس (Macross) متحد میشوند که بالاتر و بالاتر از فینالهای قبلی Ace Combat قرار دارد.
بالهای یک فرشته
با توجه به اینکه Ace Combat 8 چقدر خیرهکننده به نظر میرسد، خوشحال شدم که عملکرد نسبتاً پایداری را در رزولوشن 1440p دیدم، و فقط در طول کاتسینهای اول شخص مقداری لکنت گاه به گاه داشتم و فریم ریت گاهی اوقات زمانی که صفحه نمایش در یک گلوله آتشین غولپیکر محصور شده بود به زیر 60 کاهش مییافت.
من همچنین انتقادهای جزئی در مورد عدم وجود اسلایدر میدان دید (FOV) دارم، زیرا Wings of Theve بدون شک از نمای کابین خلبان بهترین بازی را ارائه میدهد، و مواردی وجود دارد که میتواند کمی شبیه خیره شدن از طریق یک قیف به نظر برسد. تنها باگی که در طول دو دور بازی با آن مواجه شدم، مقداری روحزدگی ورودی سبک (input ghosting) روی استیکها بود که تنها در پی کاهش نرخ فریم رخ داد و باعث شد به یک ساختمان برخورد کنم. خوشبختانه، این مسائل کم و بیش نادر هستند.
در زمان نگارش این مقاله، لحظهای از هر ماموریت وجود دارد که هنوز در ذهن من باقی مانده است، و تنها تعداد کمی از آنها مدیون برخوردهای اسکریپتشده هستند. بازی Ace Combat 8: Wings of Theve یک ترکیب خیرهکننده و مشتزن از اکشن آرکید و شکوفایی سینمایی است و یکی از بهترین بازیهایی است که در سالهای اخیر بازی کردهام.
منبع: pcgamer.com