تحقیقات ۱۵ ماهه ما درباره مرگ و نظارت در مرز ایالات متحده و مکزیک (US-Mexico border) با یک سوال ساده آغاز شد: چرا افراد بسیار زیادی در نزدیکی برجهای نظارتی دولتی که قرار بود به ردیابی و دستگیری آنها کمک کنند، جان خود را از دست میدهند؟
این داستان بخشی از پروژه «مرگ جلوی دوربین» (Dying on Camera)، حاصل همکاری مشترک نشریه امآیتی تکنولوژی ریویو (MIT Technology Review) و تایمز سن دیگو (Times of San Diego) است. روزنامهنگاران در هر دو اتاق خبر در طول سال گذشته به بررسی شکستهای فناوری نظارت مرزی و افشای داستان افرادی پرداختند که در مناطق مرزی جان میبازند.
برای پاسخ به آن سوال، ما هزاران صفحه از اسناد دولتی را بررسی کردیم، چندین بار از مرز بازدید کردیم و با بیش از ۴۵ نفر مصاحبه نمودیم؛ از جمله مشاوران فعلی و سابق کاخ سفید، منصوبان ریاستجمهوری، ماموران گمرک و حفاظت مرزی (CBP)، پزشکان قانونی، کلانترها، داوطلبان بشردوستانه و کارکنان شرکتهای فناوری.
نتیجه تحقیقات ما، اولین نقشه و تحلیل جامع از مرگومیرهای نزدیک برجهای نظارتی مرزی است. در اینجا نحوه ساخت آن، تصمیماتی که در طول مسیر گرفتیم و مواردی که دادهها میتوانند و نمیتوانند به ما بگویند، شرح داده شده است.
دادههای ما
این تحقیق متکی بر دانستن این موضوع بود که مهاجران در کجا جان باختهاند و برجهای سازمان گمرک و حفاظت مرزی ایالات متحده در چه زمان و مکانی نصب شدهاند. ما پروندههای مربوط به سال ۲۰۱۵ به بعد را تحلیل کردیم، که به ما اجازه داد سیاستهای مختلف مرزی، دولتهای مختلف ریاستجمهوری و فناوریهای برجها را پوشش دهیم.
مرگومیر مهاجران
مرز ایالات متحده و مکزیک مرگبارترین مرز زمینی جهان نامیده شده است و گمرک و حفاظت مرزی تخمین میزند که بیش از ۱۰,۰۰۰ نفر از سال ۲۰۰۰ تاکنون در طول عبور از مرز جان باختهاند؛ رقمی که بهطور گستردهای کمتر از آمار واقعی در نظر گرفته میشود. اما میزان اطلاعات موجود عمومی درباره مکان و زمان مرگ این افراد و هویت آنها، بسیار متفاوت است. برخی از بقایای جسد هرگز کشف نمیشوند و برای آنهایی که پیدا میشوند، هیچ پروتکل ملی برای نحوه رسیدگی به سوابق وجود ندارد.
ما زمانی یک پرونده را برای تحلیل بیشتر در نظر گرفتیم که میتوانستیم سه چیز اساسی را تایید کنیم: آیا اعتقاد بر این بود که فرد در حال عبور از مرز بوده است، بقایای جسد در کجا پیدا شده و فرد تقریباً چه زمانی فوت کرده است.
ما مجموعه داده خود را با ادغام پایگاههای داده موجود که توسط سازمانهای دیگر از جمله «دیگر بس است» (No More Deaths)، «مرزبانان بشردوستانه» (Humane Borders) و بنیاد مرز الکترونیکی (Electronic Frontier Foundation) گردآوری و به اشتراک گذاشته شده بودند، با سوابق جدیدی که خودمان از بیش از دوجین آژانس به دست آوردیم، ایجاد کردیم.
درخواستهای سوابق عمومی در تگزاس
تگزاس بزرگترین حلقه مفقوده در بیشتر پایگاههای داده موجود از مرگومیر مهاجران بود. برخلاف آریزونا، هیچ ابتکاری برای به اشتراک گذاشتن سوابق به صورت آنلاین ندارد و برخلاف نیومکزیکو، بررسی پروندههای مرگ را به شهرستانهای فردی واگذار میکند. برخی سوابق مربوط به آن شهرستانهای منفرد وجود داشت که توسط معدودی از پژوهشگران متعهد گردآوری شده بود، اما هیچکدام جامع یا بهروز نبودند.
ما ۱۷ شهرستان را در تگزاس شناسایی کردیم که برای تحقیق ما مرتبط بودند: کالبرسون، جف دیویس، پرسیدیو، ترل، وال ورده، کینی، ماوریک، دیمیت، وب، زاپاتا، جیم هاگ، استار، هیدالگو، کامرون، کندی، بروکس و دووال. شهرستانهای دیگری نیز وجود دارند که در آنها مهاجران جان باختهاند، اما مناطق تحت پوشش برجهای نظارتی ندارند و بنابراین حذف شدند.
در بیشتر این شهرستانها، قضات اداری منتخب محلی به نام صلحبان (justices of the peace) جامعترین اطلاعات را در مورد مرگومیرهای محلی جمعآوری میکنند. اما درخواستهای سوابق ارائهشده به این قضات فردی میتواند سالها متوقف بماند (در واقع، برخی از درخواستهای ما از صلحبانان بیش از یک سال پس از ثبت، هنوز بیجواب ماندهاند). گزارشهای صلحبانان گاهی جزئیات صحنه یا مکانی را که ما به آنها نیاز داشتیم نادیده میگیرند؛ برخی از صلحبانان حتی هرگز از مکانی که یک مهاجر در آن فوت کرده بازدید نمیکنند، بلکه از طریق فیستایم با نیروهای امدادی اولیه در صحنه، رسماً اعلام فوت فرد را صادر میکنند.
منبع: technologyreview.com