با گسترش روزافزون فناوریهای هوش مصنوعی، شرکتهای بزرگ فناوری (Big Tech) نظیر مایکروسافت (Microsoft)، گوگل (Google) و متا (Meta) بهطور مداوم به دنبال مکانهای جدیدی برای احداث مراکز داده عظیم (Data Centers) هستند. این شرکتها اغلب پروژههای خود را در سکوت خبری و با استفاده از کلمات رمز و اصطلاحات خاص در اسناد برنامهریزی شهری پنهان میکنند تا از واکنشهای محلی جلوگیری کنند.
بررسیهای جدید نشان میدهد که شرکتهای بزرگ در اسناد و مجوزهای ساختوساز از اصطلاحات رمزگذاریشدهای مانند «پروژههای انبارداری پیشرفته»، «تأسیسات پردازش ابری»، «زیرساختهای مقیاسپذیر دیجیتال» یا عبارات مبهم مربوط به «توسعه انرژی پاک» استفاده میکنند. هدف اصلی از به کارگیری این واژگان، منحرف کردن توجه عمومی و رسانهها از مصرف سرسامآور برق و آب این مراکز است.
در سالهای گذشته، ساخت مراکز داده پردازش سنگین عمدتاً در مناطق حاشیهای و دورافتاده انجام میشد؛ اما با انفجار تقاضا برای مدلهای زبانی بزرگ و زیرساختهای هوش مصنوعی (AI)، غولهای فناوری مجبور به ورود به جوامع محلی و نزدیک به منابع شبکه برق شدهاند. این تغییر رویکرد باعث شده است تا شوراهای شهر و شهروندان بیش از پیش نسبت به تغییر کاربری زمینها و افزایش تعرفههای انرژی نگران شوند.
شناسایی این رمزها برای ساکنان محلی از اهمیت بالایی برخوردار است، زیرا احداث این تأسیسات تأثیر مستقیمی بر شبکه برق محلی، منابع آب و حتی قیمت مسکن دارد. آگاهی زودهنگام به جوامع محلی اجازه میدهد تا پیش از نهایی شدن قراردادها، مطالبات خود را در زمینه تامین انرژی پایدار و جبران هزینههای زیستمحیطی مطرح کنند.