او تنها چند ساعت پیادهروی کرده بود و از همین حالا گم شده بود.
اوایل بعدازظهر ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۵ بود که گراسیدا گومز هرناندز (Graciela Gómez Hernández) ۳۰ ساله، از لبه شرقی تیخوانا (Tijuana) به سمت جنوب کالیفرنیا از مرز عبور کرد و در حال راه رفتن، پیامهای صوتی برای مادر و خواهرش میفرستاد.
این داستان بخشی از پروژه «مرگ مقابل دوربین» (Dying on Camera) است، همکاری مشترک میان نشریه امآیتی تکنولوژی ریویو (MIT Technology Review) و تایمز آو سن دیگو (Times of San Diego). خبرنگاران در هر دو اتاق خبر سال گذشته را صرف بررسی اشکالات فناوریهای نظارت مرزی و کشف داستانهای افرادی کردهاند که در مناطق مرزی جان خود را از دست میدهند.
گومز هرناندز تا یک روز قبل از تصمیم خود، چیزی به خانوادهاش نگفته بود. او امیدوار بود پس از رسیدن به کالیفرنیا، کار کند و برای سه فرزند و والدینش در جنوب مکزیک پول بفرستد. پسر بزرگش، یک پسربچه ۱۱ ساله، یک دوچرخه خواسته بود.
او یا از روی نردبانی از دیوار مرزی بالا رفته بود یا از طریق بخشی در میان عوارض ناهموار زمین که هنوز حصاری در آن ساخته نشده، عبور کرده بود. دهها مسیر حیوانی در میان گرد و غبار تپههای پوشیده از بوتههای مریم گلی و مانزانیتا کشیده شده است. این اولین بخش از یک پیادهروی در منطقه حفاظت شده کوهستانی اوتای (Otay Mountain Wilderness) بود.
لبه شرقی سن دیگو (San Diego) تنها یک مایل با آنجا فاصله دارد، اما مهاجران بیشماری برای فرار از دست ماموران گشت مرزی (Border Patrol)، مسافتی ۱۰ یا ۲۰ مایلی را به سمت شمال در میان کوهها طی میکنند و در شهرهای کوچکتر و بزرگراههای دوردست با ایستهای بازرسی کمتر ظاهر میشوند.
خواهرش گفت که بین ساعت ۲ و ۳ بعدازظهر، گومز هرناندز آخرین پیام را برای مادرش فرستاد. او در گوشی خود زمزمه کرد: «دیگر نمیتوانم ادامه دهم.» زمانی که یک تیم پزشکی قانونی دو هفته بعد آمد تا پیکر او را جمعآوری کند، بیشتر بدنش در خاک ناپدید شده بود.
او به تنهایی جان باخت، اما به بیان دقیق، تنها نبود. او در یکی از تحتنظارتترین نوارهای زمینی در جهان قرار داشت.
پیش از مرگ، گومز هرناندز در پیامی در واتساپ (WhatsApp) به خانوادهاش گفت که میتواند هلیکوپترها را در آسمان و کامیونهای سفید گشت مرزی را ببیند که به طور دورهای در جاده پایینتر دور میزنند. و حتی اگر هیچکدام از آن ماموران او را ندیده بودند یا نمیدانستند که او در وضعیت اضطراری است، چیز دیگری دید کاملاً روشنی داشت. بر کل قلمرو، از یک تپه نزدیک، یک برج نظارتی خاکستری باریک نظارت میکرد.
آن برج که توسط شرکت جنرال دینامیکس (General Dynamics) ساخته شده و از سال ۲۰۱۹ در آنجا قرار دارد، دارای دو مجموعه دوربینهای الکترواپتیکال و مادون قرمز با لنزهای برد بلند است که میتوانند اهداف را در فاصله ۵ تا ۷ مایلی ردیابی کنند. گومز هرناندز تنها یک مایل فاصله داشت.
برجهای نظارتی در سالهای اخیر تکثیر شدهاند، زیرا پیمانکاران سیستمهای دوربین جدیدتری را اضافه کردهاند که از هوش مصنوعی (AI) برای تمایز دادن عبورکنندگان مرزی از سایر افراد و حیوانات استفاده میکنند و حرکات آنها را با هزینه کلی بیش از یک میلیارد دلار ردیابی میکنند.
با این حال، در حالی که دوربینها زمین را اسکن میکنند، مهاجران همچنان در مقابل دیدگان همگان جان خود را از دست میدهند.
هزاران مهاجر طی دو دهه گذشته در هنگام عبور از مرز جان خود را از دست دادهاند که بسیاری از آنها در نزدیکی تاسیسات نظارتی گشت مرزی بودهسر. اما این پدیده بهویژه در منطقه حفاظتشده کوهستانی اوتای، درست در خارج از سن دیگو، بسیار مشهود است.
تحلیلی توسط تایمز آو سن دیگو (Times of San Diego) صدها مورد را در طول مرز کالیفرنیا شمارش کرد - از جمله حداقل ۱۳۸ مورد در چهار سال گذشته - که در آن بقایای مهاجران در محدوده همان دوربینهایی پیدا شد که برای کمک به ردیابی و رهگیری آنها طراحی شدهاند.
یک تحلیل توپوگرافی که به عنوان بخشی از تحقیقات امآیتی تکنولوژی ریویو (MIT Technology Review) انجام شد، تخمین زد که بیش از نیمی از این بقایا در نقطهای پیدا شدهاند که دوربین دید کاملاً روشنی از یک فرد داشته است، بدون اینکه عوارض زمین مانع خط دید شود.
برخی از این مهاجران به سرعت جان باختند، از دیوار مرزی سقوط کردند یا در یک کانال یا رودخانه غرق شدند. اما دهها نفر مرگهای کند ناشی از قرار گرفتن در معرض عوامل جوی در بیابان را تجربه کردند، مرگهایی که ممکن بود با کمکهای اضطراری جلوگیری شود.
افرادی که در جنوب کالیفرنیا جان باختند، اهل همین نزدیکی مرز یا از مکانهای دوری مانند آفریقا بودند. آنها از ۷۰ ساله تا ۵ ساله بودند. آنها در گرما یا سرما جان باختند. اما همه آنها در محدوده یک دوربین نظارتی جان سپردند.
کشف شده در ژوئن ۲۰۲۳: مارسیا دوترا (Marcia Dutra)، یک زن ۳۶ ساله از برزیل که احتمالاً بر اثر گرمازدگی در کنار حصار مرزی جان باخته است. طبق گزارش پزشک قانونی، گروهی از مهاجران هنگام دستگیری، از بدن او به گشت مرزی خبر دادند. یک برج نظارتی مجهز به هوش مصنوعی در فاصله ۲۰۰۰ فوتی شمال شرقی بالای لبه یک فلات قرار دارد، خارج از دید شیبی که او در آنجا پیدا شد.
کشف شده در فوریه ۲۰۲۴: الویس واسکز بورتولون (Elvi Vasquez Bortolon)، یک مرد ۲۸ ساله مکزیکی که مشکوک به مرگ بر اثر هیپوترمی (کاهش شدید دمای بدن) در یک یال نزدیکی دیوار مرزی است. او بیش از پنج روز بود که مرده بود که یک مامور گشت مرزی در هلیکوپتر بدنش را از بالا دید. یک برج ویدیویی از راه دور در فاصله حدود ۱۴۰۰ فوتی ایستاده است که توسط یال بالای دره از دید پنهان شده است.
کشف شده در اوت ۲۰۲۴: رامون مونتهنگرو (Ramón Montenegro)، یک مرد ۵۱ ساله اهل مکزیک که بر اثر احتمالی گرمازدگی در کوههای نزدیک دولزورا (Dulzura) جان باخت. یک برج نظارتی هوش مصنوعی، که در آن سوی تپه نامرئی است، در فاصله ۱۳۰۰ فوتی قرار دارد - تقریباً به اندازه طول پارکینگ باغ وحش سن دیگو.
بر اساس اسناد و مشاهدات زنده جمعآوری شده توسط بنیاد مرزهای الکترونیکی (Electronic Frontier Foundation)، بیش از ۱۲۵ برج نظارتی در طول مرز کالیفرنیا ایستادهاند.
برجها تنها شکل نظارت در منطقه نیستند. مرز با شبکه به هم پیوستهای از دوربینهای مسیر، ردیابهای حرکت زیرزمینی، رادار، حسگرهای مادون قرمز، پهپادها و حتی کشتیهای هوایی پوشانده شده است. در مارس ۲۰۲۵، دولت ترامپ به وزارت دفاع دستور داد تا از ماهوارهها نیز برای نظارت بر مرز استفاده کند.
حتی زمانی که کوهها یا پوشش گیاهی دید یک برج را مسدود میکنند، سایر دستگاهها ممکن است رد پا را پیدا کنند. مدافعان محلی میگویند فناوری نظارت در منطقه حفاظت شده کوهستانی اوتای تقریباً اجتنابناپذیر است.
مقامات میگویند این برجها به ویژه در ردیابی مهاجران عبوری عالی عمل میکنند.
شرکت اندوریل (Anduril)، سازنده حدود نیمی از برجهای نصب شده در مرز ایالات متحده و مکزیک، در بیانیهای مطبوعاتی در سال ۲۰۲۴ اعلام کرد که برجهای آنها «مستقیماً در نجات جان انسانها و جلوگیری از ورود مواد مخدر غیرقانونی به ایالات متحده نقش داشتهاند.» در ژوئن ۲۰۲۶، این شرکت اعلام کرد که تاسیساتش «صدها هزار مورد عبور از مرز را به صورت خودکار شناسایی کردهاند.»
جان موریس (John Morris)، رئیس بخش گشت مرزی در آریزونا، در ماه می ۲۰۲۶ در یک کنفرانس به رسانهها گفت: «ما به شدت نزدیک به دانستن تقریباً هر چیزی هستیم که از مرز عبور میکند.»
نزدیکی مرگهای بسیار به دوربینهای با کیفیت بالا دو احتمال متمایز باقی میگذارد: یا سیستم این افراد را در وضعیت اضطراری شناسایی نکرده است، یا آنها را شناسایی کرده است - و مقامات هیچ پاسخی ندادهاند.
شرکت دفاعی اندوریل (Anduril) که برجهای مجهز به هوش مصنوعی را تولید میکند، به سوالات تایمز آو سن دیگو (Times of San Diego) درباره عملکرد برجها در زمینهای کوهستانی پاسخی نداد.
نماینده شرکت جنرال دینامیکس (General Dynamics) که نزدیکترین برج به بدن گومز هرناندز را ساخته است، تمام سوالات را به گشت مرزی ارجاع داد.
گشت مرزی به سوالات تایمز آو سن دیگو (Times of San Diego) در مورد اینکه آیا برجهای نظارتی گومز هرناندز را قبل از مرگش شناسایی کردهاند یا خیر، یا در مورد نحوه استفاده از دوربینهای نظارتی به طور کلی برای شناسایی افراد در وضعیتهای اضطراری پاسخی نداد.
رافائل هرناندز لارائنزا (Rafael Hernández Larraenza)، رهبر یک گروه جستجو و نجات به نام فرشتگان کویر (Desert Angels)، میگوید او معتقد است برخی از برجها «فقط تزئینی» هستند و در واقع در ردیابی مهاجران موثر نیستند. او همچنین میگوید که ماموران گشت مرزی در دیدارهای گاه به گاه با گروه جستجوی او، «میگویند فرصتی برای انجام جستجو ندارند، که زمان کافی ندارند.»
برایس پیترسون (Bryce Peterson)، که تحقیقات مربوط به بقایای مهاجران را برای گروه حامی نومور دثس (No More Deaths) جمعآوری میکند، گفت افرادی که نیاز به نجات دارند «اولویت نیستند.»
بیابانی به شدت تحت نظر
از نقطهای که بقایای جسد گراسیدا گومز هرناندز پیدا شد، یک برج نظارتی در دید کاملاً روشنی قرار دارد.
آن برج یک مایل فاصله دارد. برج دوم و جدیدتری در آن سوی تپه، در فاصله ۱.۴ مایلی قرار دارد. هر دو مجهز به دوربینهای چرخان آهسته و برد بلند هستند.
برج نزدیکتر بین دو لایه از حصار مرزی واقع شده است و یک دکل بلند، بیش از ۱۰۰ فوت ارتفاع، به سمت آسمان کشیده شده است. این برج نه تنها به دامنههایی که مهاجران در آن راه میروند، بلکه به خانههای بلوک سیمانی رنگارنگ یک محله تیخوانا نگاه میکند.
برج دوم بسیار کوتاهتر است، تنها ۳۳ فوت ارتفاع دارد و درهای را که گومز هرناندز اگر به راه رفتن ادامه میداد احتمالاً به آنجا میرسید، بررسی میکند.
این برج جدید که توسط شرکتی به نام اندوریل (Anduril) ساخته شده است، خودش تصمیم میگیرد که آیا یک شیء متحرک در میدان دید مرتبط است یا خیر. دو دوربین تاریک و گرد روی دکل حس چشمها را القا میکنند که به آرامی میچرخند و سپس روی یک هدف قفل میشوند، پیش از آنکه به جای دیگری بچرخند.
اسوالدو رویز (Osvaldo Ruiz)، هماهنگکننده داوطلب برای گروه فرشتگان مرزی (Border Angels)، گروهی که آب و تجهیزات را در امتداد مسیرهای مهاجران در نزدیکی سن دیگو باقی میگذارند، میگوید منطقه حفاظت شده کوهستانی اوتای دارای «نشانگرهایی در سراسر کوهها» است که «میتوانند بر روی بسیاری از کوههای رو به مرز نظارت کنند.»
او گفت: «در محلهای ورودی که ممکن است مهاجران یا مسافران از آنجا عبور کنند، دوربینهای مخفی نیز در داخل سنگها یا بوتهها وجود دارد که برای دیده نشدن استتار شدهاند. و سپس دوربینهایی وجود دارد که در جاده میبینید. آنها دارای خوانندههای پلاک هستند که به پشت یک مخروط ایمنی چسبانده شدهاند، بنابراین وقتی از آن دور میشوید (تشخیص میدهد).»
برجهای نظارتی از سال ۲۰۱۱ در این منطقه بودهاند و نصبهای جدید مکرری از جمله معرفی برجهای هدایتشده با هوش مصنوعی در سال ۲۰۱۸ انجام شده است. بسیاری از برجهای مجهز به هوش مصنوعی که در حال حاضر بر مناطق مرزی کالیفرنیا نظارت میکنند، در سال ۲۰۲۱ ظاهر شدند و در سال ۲۰۲۶ با بردهای طولانیتر بهروزرسانی شدند.
مقامات دفتر حسابرسی دولت در گزارشی در ژوئن ۲۰۲۶ نوشتند که گشت مرزی در حال حاضر ۸۰۳ برج مستقر دارد و «قصد دارد ۱۷۵ برج دیگر را تحویل دهد» در سراسر مرز جنوبی غربی، ابتکاری که ۱.۴ میلیارد دلار هزینه خواهد داشت. این گزارش همچنین اشاره میکند که این آژانس انتظار یک میلیارد دلار بودجه از قانون لایحه «یک و زیبا» در سال ۲۰۲۵ را دارد. تا سال ۲۰۳۴، انتظار میرود تعداد برجها به ۲۳۰۰ عدد برسد.
تام هومن (Tom Homan)، تزار مرزی در یک کنفرانس مطبوعاتی در سن دیگو در دسامبر ۲۰۲۵ گفت: «آنچه ما در طول مرز جنوب غربی میسازیم یک سیستم هوشمند است. فناوری در آن تعبیه شده است، به علاوه زیرساخت فیزیکی. این کار هر مامور و افسری را موثرتر میکند.»
یک پیادهروی مخفیانه به سمت شمال
مانند بسیاری از مهاجران، پیادهروی گراسیدا به ایالات متحده با ناامیدی آغاز شد. شوهرش که قبلاً برای یافتن کار از مرز عبور کرده بود، دیگر پولی برای فرزندان نفرستاده بود.
خواهرش ایرما (Irma) به تایمز آو سن دیگو (Times of San Diego) گفت: «لحظاتی بود که آنها حتی پولی برای یک کیسه مواد شوینده یا غذا نداشتند. او گریهکنان با من تماس میگرفت.»
گومز هرناندز تصمیم گرفت که باید به ایالات متحده بیاید، حتی اگر موقتی باشد، تا پول درآورد. خانوادهاش همگی مخالف این تصمیم بودند، بنابراین او برنامهاش را مخفی نگه داشت تا زمانی که در مرز بود و برای عبور آماده میشد.
ایرما گفت: «او فرد بسیار فروتنی بود. او با مردم مهربان بود و با فرزندانش با محبت بود.»
گومز هرناندز ۲۰۰۰۰ پزو، حدود ۱۱۵۰ دلار، به قاچاقچیان پرداخت کرد تا به او در عبور از مرز کمک کنند، که بسیار کمتر از میانگین فعلی یعنی ۱۲۰۰۰ دلار است. اما او مجبور بود بدون راهنما به2تنهایی سفر کند و فقط برای دانش مکان و زمان شروع و جهتی که باید راه برود، هزینه بپردازد. به عنوان بخشی از توافق آنها، تلفن او موقعیت مکانی را به مخفیگاه قاچاقچیان در تیخوانا ارسال میکرد.
سزار اورتیگوزا (Cesar Ortigoza)، رهبر یک گروه جستجو به نام آرمادیلوس (Armadillos)، از سال ۲۰۱۰ تاکنون بقایای مهاجران را در این منطقه مکانیابی کرده است.
اورتیگوزا گفت: «بیشتر مردم بزرگی این قلمرو و تمام کارهایی را که برای رسیدن به مقصد هزینه خواهد داشت، درک نمیکنند. آنها به بالای این کوه میرسند و متوجه میشوند که مایلها و مایلها و مایلها پیادهروی دیگر باقی مانده است.»
علاوه بر این، آنها باید از دستگیری اجتناب کنند. او گفت: «آنها خیلی سریع حرکت میکنند و فشار زیادی وجود دارد.»
در بعدازظهر ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۵، گومز هرناندز از طریق پیامهای صوتی واتساپ به مادر و خواهرش گفت که با موفقیت از مرز ایالات متحده عبور کرده است.
این قطعههای صوتی کوتاه تنها سرنخهای آنها برای اتفاقات بعدی خواهد بود.
دامنهای که گومز هرناندز آن بعدازظهر در آن راه رفت، از همه طرف باز است و دید پانورامایی از دیوار مرزی دارد که تنها چند صد یارد فاصله دارد. اما در آن سوی تپه یک بیابان کوهستانی دلهرهآور وجود دارد که با درختان کوتاه و درههای صخرهای پوشیده شده است، با مسیرهای پنهان و پرپیچ و خم که در فاصله امتداد یافتهاند. این امکان وجود دارد که او این را دیده و برگشته باشد، متقاعد شده که گم شده است. سرگردانی در دامنهها در گرمای بعدازظهر بدون آب کافی، میتواند ظرف چند ساعت تسلیم کمآبی بدن شود.
لارائنزا، رهبر جستجو و نجات گفت: «به دلیل گرما، مکانهایی وجود دارد که نمیتوانید حتی نیم مایل در یک ساعت به جلو حرکت کنید.»
تا ساعت ۲ بعدازظهر، ایرما گفت: «او به من گفت که خیلی احساس خستگی میکند و دیگر نمیتواند جلوتر برود. من به او گفتم تمام تلاشش را بکند، به فرزندانش فکر کند، آنها را در ذهنش نگه دارد تا بتواند از آنجا خارج شود.» ایرما میگوید ساعت ۴ بعدازظهر آخرین باری بود که موقعیت خواهرش به قاچاقچیان ارسال شد.
اورتیگوزا پس از شنیدن پرونده گومز هرناندز گفت که «عجیب به نظر میرسید»، زیرا او در آخرین موقعیت شناخته شدهاش «بسیار نزدیک به مرز» بود.
اما برایس پیترسون (Bryce Peterson)، داوطلب گروه «نومور دثس» که گزارشهای کالبدشکافی بقایای مهاجران را در سراسر مرز جمعآوری میکند، گفت: «یک میلیون راه وجود دارد که کسی بتواند در آن نزدیکی دیوار در آستانه مرگ باشد. مثل زمانی که به سمت شمال میروید و بعد تصمیم میگیرید...»
منبع: technologyreview.com