تلویزیونهای هوشمند (Smart TV) در سالهای اخیر به یکی از اجزای ثابت خانهها و ساختمانها در سراسر جهان تبدیل شدهاند. پیشبینی میشود تا پایان سال ۲۰۲۶، بیش از ۵۰ درصد از خانوارهای جهانی صاحب حداقل یک تلویزیون هوشمند باشند که افزایشی چشمگیر نسبت به ۳۴ درصد در سال ۲۰۲۰ را نشان میدهد. این گجتها به دلیل دستیار صوتی، بهروزرسانیهای منظم نرمافزاری و دسترسی آسان به اینترنت محبوبیت زیادی کسب کردهاند؛ اما این قابلیتهای جذاب نیازمند سیستمعامل (OS) و فضای ذخیرهسازی کافی برای اجرا هستند.
با وجود پیشرفت چشمگیر فناوری، بیشتر تلویزیونهای هوشمند جدید بهطور تعجبآوری با فضای ذخیرهسازی بسیار کمی، معمولاً حدود ۸ گیگابایت، به بازار عرضه میشوند. سیستمعامل این تلویزیونها بخش بزرگی از این فضای محدود را اشغال میکند؛ برای مثال، در تلویزیونهای سامسونگ (Samsung)، فایلهای سیستمی ممکن است تا ۲۰ درصد از کل فضای ذخیرهسازی را به خود اختصاص دهند.
علاوه بر سیستمعامل، عوامل دیگری نیز به سرعت حافظه تلویزیون را پر میکنند که از مهمترین آنها میتوان به برنامههای از پیشنصبشده (Bloatware) و دادههای موقت یا کش (Cache) اشاره کرد. شرکتهایی مانند گوگل (Google)، آمازون (Amazon) و سامسونگ برنامههای زیادی را به صورت پیشفرض روی دستگاه قرار میدهند. همچنین اپلیکیشنهایی مانند نتفلیکس (Netflix) و یوتیوب (YouTube) برای افزایش سرعت، دادههای موقت مثل تصاویر بندانگشتی را ذخیره میکنند که به مرور زمان حجم زیادی از حافظه را میبلعند.
برای آزاد کردن حافظه در تلویزیونهای هوشمند، چندین راهکار کاربردی وجود دارد. پاک کردن کش برنامهها از طریق بخش تنظیمات یکی از امنترین راههاست، هرچند موقتی است. روش دائمیتر، حذف نصب برنامههای غیرکاربردی یا همان بلیتورهاست. همچنین اگر با محدودیت حافظه داخلی مواجه هستید، استفاده از دستگاههای استریم جداگانه مانند فایر تیوی استیک (Fire TV Stick)، روکو (Roku) یا گوگل تیوی استریمِر (Google TV Streamer) یک میانبر عالی برای حل این مشکل به شمار میرود.