بررسی فیلم کمدی رمانتیک جدید پرایم ویدیو: فرضیه عشق

اشتیاق، روابط ساختگی و نرم کردن مرد خشک و محافظه‌کار، عملاً تثلیث مقدس ژانر رمانس در حال حاضر هستند. به عنوان کسی که علاقه شدیدی به این نوع داستان‌ها دارد، طبیعتاً به فیلم کمدی رمانتیک جدید پرایم ویدیو (Prime Video) به نام «فرضیه عشق» (The Love Hypothesis) جذب شدم. این فیلم که بر اساس رمان پرفروش علی هیزلوود (Ali Hazelwood) ساخته شده، تمام عناصر مورد انتظار من از یک رمانس خوب را دارد؛ از نزدیکی اجباری گرفته تا تنش‌های کُند و تدریجی. سوال اینجاست که آیا این اثر واقعاً می‌تواند به تمام پتانسیل رمانتیک خود جامه عمل بپوشاند یا خیر.

فیلم «فرضیه عشق» (The Love Hypothesis) حول محور اولیو (Olive) با بازی لیلی رینهارت (Lili Reinhart)، یک دانشجوی مقطع دکتری می‌چرخد که به طور تکانشی پروفسور ترسناک آدام کارلسن (Adam Carlsen) با بازی تام بیتمن (Tom Bateman) را می‌بوسد تا به دوست صمیمی‌اش ثابت کند از کراش قبلی خود عبور کرده است. آنچه به عنوان یک رابطه ساختگی آغاز می‌شود، به سرعت پیچیده می‌شود زیرا توافق برنامه‌ریزی‌شده آن‌ها جداسازی امور ساختگی از واقعیت را دشوارتر می‌کند. همانطور که می‌توانید حدس بزنید، این یک فرض نسبتاً ساده است، اما فیلم همچنین تاکید زیادی بر دوگانگی دوستی و نحوه برخورد با زنان در دنیای دانشگاهی دارد.

پلتفرم پرایم ویدیو (Prime Video) مسلماً غریبه‌ای در تولید فیلم‌های رمانس نیست و باید اعتراف کنم که من تقریباً مخاطب هدف فیلمی هستم که حول محور اشتیاق، قرار ملاقات ساختگی و رویکردی کمی متفاوت به عشق ساخته شده است. دنیایی از علم، یک پروفسور بداخلاق که به آرامی گارد خود را پایین می‌آورد و تنش‌های رمانتیک فراوان را به این ترکیب اضافه کنید و توجه من را به خود جلب کرده‌اید. این که آیا «فرضیه عشق» (The Love Hypothesis) می‌تواند تمام این مواد آشنا را به چیزی واقعاً کارآمد تبدیل کند یا خیر، سوال دیگری است، اما من بیش از حد آماده بودم تا این فرضیه خاص را به آزمایش بگذارم.

«فرضیه عشق» فرمولی است که می‌توانم پشت آن بایستم

فیلم «فرضیه عشق» (The Love Hypothesis) با یک شروع سرگرم‌کننده آغاز می‌شود، جایی که اولیو نادانسته برای اولین بار با آدام ملاقات می‌کند در حالی که به سختی می‌تواند او را ببیند زیرا لنزهای تماسی‌اش منقضی شده‌اند. دو سال بعد، آن‌ها تحت شرایط کاملاً متفاوتی دوباره با یکدیگر تقاطع پیدا می‌کنند، زمانی که اولیو به طور تکانشی پروفسور ترسناک را می‌بوسد تا به دوست صمیمی‌اش آنه (Anh) ثابت کند که بالاخره از کراش خود، جرمی (Jeremy)، عبور کرده است.

من این را دوست داشتم که فیلم وقت می‌گذارد تا دوستی اولیو و آنه را تثبیت کند، که بسیار بیشتر شبیه به یک خواهرخواندگی است، و مشخص است که اولیو صمیمانه می‌خواهد دوست صمیمی‌اش خوشحال باشد، حتی اگر این به معنای کنار گذاشتن احساسات خودش باشد.

این همچنین جایی است که ساختار داستان شروع به از دست دادن من می‌کند، زیرا اولیو و جرمی به سختی به اندازه کافی با یکدیگر تعامل دارند تا بفهمیم چرا او را آنقدر دوست دارد که دست به ایجاد یک رابطه ساختگی بزند. این امر باعث می‌شود فرض قرار ملاقات ساختگی کمی اجباری به نظر برسد. انگیزه آدام کمی قانع‌کننده‌تر است، زیرا او با این توافق موافقت می‌کند تا هیئت مدیره را متقاعد کند که او در حال ریشه‌دواندن در کالیفرنیا است تا بودجه تحقیقات او را آزاد کنند (اگرچه من خودم را در حال فکر کردن به قوانین مربوط به قرار گذاشتن اساتید با دانشجویان دیدم). با کنار گذاشتن این سوالات، فیلم به اندازه کافی جذاب است تا شما را درگیر دیدن پایان کار این دو شخصیت نگه دارد.

طبیعتاً، این فرض به اولیو و آدام روند کلاسیک سوزاندن تدریجی (slow burn) را می‌دهد، زیرا آن‌ها تمام تلاش خود را می‌کنند تا مانند یک زوج متقاعدکننده رفتار کنند در حالی که به طور متناقض، در این فرآیند به یکدیگر نزدیک‌تر می‌شوند. چیزی اصیل و جذاب در تماشای ملایم‌تر شدن تدریجی آدام وجود دارد، به‌ویژه وقتی می‌بینیم او نسبت به دانشجویانش کمی مهربان‌تر و کمتر خشن می‌شود. خوشبختانه، لیلی رینهارت (Lili Reinhart) و تام بیتمن (Tom Bateman) شیمی لازم برای حمل این نوع داستان را دارند و اتصال در حال رشد آن‌ها را حتی زمانی که طرح داستان گهگاه به ضرب‌آهنگ‌های آشنای کمدی رمانتیک متکی است، باورپذیر می‌کند.

همچنین یک رشته جدی‌تر در جریان فیلم وجود دارد که پیرامون رفتار ناعادلانه با اولیو در محیط‌های دانشگاهی و عزم او برای جدی گرفته شدن تحقیقاتش در مورد روش‌های تشخیص زودهنگام سرطان لوزالمعده جریان دارد. انگیزه او عمیقاً شخصی است، که به آرزوهای او معنای بیشتری می‌دهد و فیلم موانعی را که او با آن روبه‌رو می‌شود به روشی متفکرانه ارائه می‌دهد. این کمک می‌کند تا اولیو فراتر از به دست آوردن مرد داستان، دغدغه‌های بیشتری داشته باشد و در عین حال مقداری محتوای بسیار مورد نیاز را به چیزی که در غیر این صورت می‌توانست یک رمانس نسبتاً ساده باشد، اضافه کند.

نتیجه‌گیری: «فرضیه عشق» یک رمانس سرگرم‌کننده با چند دست‌انداز در طول مسیر است

به طور کلی، فیلم «فرضیه عشق» (The Love Hypothesis) یک اثر جذاب، خنده‌دار و فوق‌العاده آسان برای تماشا است، که راستش را بخواهید، تمام چیزی است که من واقعاً از یک کمدی رمانتیک نیاز دارم. در حالی که فرض قرار ملاقات ساختگی به اندازه‌ای که می‌توانست تاثیرگذار نباشد نیست و انگیزه‌های اولیو همیشه قانع‌کننده‌ترین نیستند، سخت است که تحت تأثیر این کلیشه قرار نگیرید، به‌ویژه زمانی که لیلی رینهارت (Lili Reinhart) و تام بیتمن (Tom Bateman) چنین شیمی خوبی با یکدیگر دارند.

این فیلم لحظات بزرگ رمانتیک را منتقل می‌کند، اما برخی از پیش‌بینی‌ها و تنش‌های عاطفی را که رمان را بسیار لذت‌بخش کرده بود، فشرده می‌کند. اشتیاق قطعاً در اینجا وجود دارد، اما طرفداران سرسخت رمانس ممکن است متوجه شوند که به کمی بیشتر از آن نیاز دارند. با این وجود، این اثر قطعا ارزش دیدن برای یک تماشای آسان در عصر را دارد و من تعجب نخواهم کرد اگر آن را در آخر هفته در رتبه اول پرایم ویدیو (Prime Video) ببینم.

فیلم «فرضیه عشق» (The Love Hypothesis) در حال پخش در پرایم ویدیو (Prime Video) است.

مطالب بیشتر از تامز گاید

• ۷ فیلم برتر جدید برای استریم در این هفته روی نتفلیکس، پرایم ویدیو و موارد دیگر
• ۳ فیلم و سریال بزرگ پرایم ویدیو که برای تماشای آن‌ها در پاییز ۲۰۲۶ صبر ندارم
• بررسی رزیدنت ایول: رسماً بهترین فیلم تاریخ بر اساس بازی ویدئویی

منبع: tomsguide.com