فیلم سمی: یک افسانه برای بزرگسالان (Toxic: A Fairy Tale for Grown-Ups) به کارگردانی گیتو موهانداس (Geetu Mohandas) و با نقشآفرینی ستاره سینمای جنوب هند، یاش (Yash)، یکی از پرهزینهترین آثار تاریخ سینمای این کشور است که در تاریخ ۲۶ آگوست اکران میشود. این حماسه اکشن گانگستری که زمانی نزدیک به ۱۹۴ دقیقه دارد، روایتی پنجدههای از دنیای قاچاق مواد مخدر را به تصویر میکشد برخلاف بسیاری از بلاکباسترهای مدرن هند که داستان خود را به چند بخش تقسیم میکنند، این فیلم داستانی کامل را ارائه میدهد، اما تدوین بسیار سریع و گیجکننده آن دنبال کردن اتفاقات و روابط شخصیتها را به چالشی بزرگ برای مخاطب تبدیل کرده است.
از نظر بصری، فیلم Toxic به لطف بازسازی گوا (Goa) در دهههای گذشته و تبدیل آن به پناهگاهی برای تجارت مواد مخدر با استایلی یادآور شیکاگوی دهه ۱۹۲۰، جلوهای خیرهکننده دارد. حضور بازیگر سرشناس، یاش (Yash) در نقشهای دوگانه رئیس مافیا یعنی رایا (Raya) و پسر انتقامجوش رومی (Rumi) ملقب به تیکت (Ticket)، به فیلم جذابیت میبخشد. با این حال، تمام این پتانسیل بصری در میان روایت شلوغ، پر از خشونت و دیالوگهای شعارگونه گم میشود و سه ساعت میانی فیلم را به تجربهای خستهکننده تبدیل میکند.
داستان فیلم با پسزمینه تاریک و پرجوشوخروش خانوادگی آغاز میشود؛ جایی که کودکی به نام تیکت توسط مادر آکروباتبازش، نادیا (Kiara Advani) به پدر انتقامجوشش رایا تحویل داده میشود. در ادامه، درگیریهای قدرت برای کنترل بازار مواد مخدر گوا با خیانتهای پیچیده و حضور خواهر سختگیر رایا، یعنی گانگا (Nayanthara) ادامه مییابد. اگرچه بازیگران زن برجستهای مانند هیما قریشی (Huma Qureshi) و تارا سوتاریا (Tara Sutaria) در فیلم حضور دارند، اما شخصیتپردازی آنها به دلیل محوریت مرسوم سینمای بدنه هند و تمرکز صرف بر مردان، در حد ابزارهای پیرامونی باقی مانده و پیچیدگی روابط را بیش از پیش دشوار میکند.
عملکرد کارگردان در این پروژه کلانمقیاس با آثار قبلی او یعنی فیلم مالایاییزبان موثون (Moothon) تفاوت آشکار دارد. مشخص است که سیستم استودیویی بزرگ هند در اینجا سایه سنگینی بر دیدگاه هنری موهانداس انداخته است. فیلم پر از سکانسهای اکشن پر سر و صدا و خشونتی عریان است که گاهی جنبههای زنستیزانه به خود میگیرد، هرچند که زاویه دید دوربین در برخی نماها تلاش میکند نگاه سنتی و مردسالارانه سینمای تجاری هند را تا حدی تعدیل کرده و روی فرم بدنی و جزئیات بصری دیگری تمرکز کند.
در نهایت، فیلم Toxic: A Fairy Tale for Grown-Ups با وجود نقشآفرینی درخشان یاش (Yash) در ارائه جنبههای روانشناختی خشم نسلی و تفاوتهای ظریف میان پدر و پسر، در کلیت ساختار سینمایی خود دچار لکنت است. فیلم اسیر تدوین شلخته، موسیقی متن تقلیدی از آثار کلاسیک دهه ۲۰۰۰ و روایت نامتقارن میشود که به جای یک اثر ماندگار، به تجربهای پر سر و صدا و آشفته تبدیل میگردد که تحمل طولانیمدت آن نیازمند حوصله فراوان است.