نقد و بررسی فیلم «وریتی»؛ تریلری ترسناک و پرجوش‌وخروش که به هم می‌ریزد

کالین هوور (Colleen Hoover) به یکی از بزرگ‌ترین نام‌ها در ادبیات معاصر تبدیل شده است و کتاب‌های او به سرعت به پای ثابت پرده‌های سینما تبدیل می‌شوند.

به دنبال فیلم‌های «پایان ما همین‌جاست» (It Ends With Us)، «یادآورهای او» (Reminders of Him) و «پشیمانی از تو» (Regretting You)، رمان هیجان‌انگیز روان‌شناختی سال ۲۰۱۸ او یعنی «وریتی (Verity)» جدیدترین اثری است که راهی هالیوود شده است. البته این بار، ما از فضای آویجانِ آشنای درام‌های عاشقانه هوور فاصله می‌گیریم و وارد فضایی بسیار تاریک‌تر می‌شویم که بازیگرانی چون ان هاتاوی (Anne Hathaway)، داکوتا جانسون (Dakota Johnson) و جاش هارتنت (Josh Hartnett) بازیگران اصلی آن هستند.

داستان «وریتی (Verity)» حول محور نویسنده‌ای به نام لوئن اشلی (Lowen Ashleigh) با بازی جانسون می‌چرخد که استخدام می‌شود تا مجموعه کتاب‌های پرفروش نویسنده مشهور، وریتی کرافورد (Verity Crawford) با بازی هاتاوی را پس از سانحه‌ای که او را از نوشتن ناتوان کرده است، به پایان برساند.

لوئن به خانه وریتی و همسرش جرمی (Jeremy) با بازی هارتنت نقل‌مکان می‌کند و در آنجا شروع به بررسی آثار منتشرنشده این نویسنده می‌کند. اما او به‌زودی دست‌نویسی نگران‌کننده را کشف می‌کند که حاوی افشاگری‌های بسیار شخصی درباره وریتی، خانواده‌اش و اتفاقاتی است که واقعاً پشت دیوارهای خانه آن‌ها رخ داده است.

جذابیت آشکاری در فیلمی مانند «وریتی (Verity)» برای کسی که عاشق یک معما و راز خوب است وجود دارد، به‌ویژه زمانی که یک خانه ترسناک، یک ازدواج پیچیده و دست‌نویسی که ممکن است حقیقت را ب거나 نگوید نیز به آن اضافه شود. باید اشاره کنم که من رمان هوور را نخوانده‌ام، که شاید در واقع نکته مثبتی برای این نقد خاص باشد.

به نظر می‌رسد این فیلم تغییرات قابل‌توجهی در منبع اصلی ایجاد کرده است، بنابراین من بدون هیچ انتظاری درباره اینکه چه چیزی باید یا نباید در آن وجود داشته باشد به تماشای آن نشستم. در عوض، توانستم «وریتی (Verity)» را صرفاً بر اساس شایستگی‌های خودش قضاوت کنم و ببینم آیا تمام آن رازها و پیچ‌وخم‌ها واقعاً یک تریلر رضایت‌بخش را خلق می‌کنند یا خیر.

فیلم «وریتی» درام را ارائه می‌دهد، اما نه دقیقاً تریلری که می‌خواستم

از همان ابتدا، «وریتی (Verity)» کیفیت کمی آزاردهنده دارد. فیلم با مصاحبه‌ای از وریتی در خانه‌اش آغاز می‌شود که درباره خانواده‌اش و فداکاری‌هایی که به عنوان یک نویسنده کرده است صحبت می‌کند. این یک شروع جذاب است، اما پس از گذشت به‌زودی یک دقیقه، ناگهان سال‌ها به آینده منتقل می‌شویم.

همچنین یک صحنه اولیه وجود دارد که در آن لوئن شاهد اتفاقی عمیقاً تکان‌دهنده است که به شکلی عجیب در داستان جایگذاری شده بود. دانستن اینکه این لحظه در کتاب نیز وجود دارد، مرا نسبت به هدف آن گیج‌تر کرد، زیرا فیلم هرگز آن را به عنوان بخشی معنادار از سفر او جلوه نمی‌دهد. خوشبختانه، «وریتی (Verity)» زمان زیادی برای رسیدن به بخش‌های جذاب تلف نمی‌کند و به محض اینکه لوئن به خانه کرافورد می‌رسد، اوضاع به‌طور قابل‌توجهی جالب‌تر می‌شود.

این خانه به راحتی یکی از بزرگ‌ترین نقاط قوت فیلم است. زیبا است، اما چیزی به‌طور متمایز وحشتناک در آن وجود دارد و این فضا کار بزرگی در ایجاد فضایی ناآرام انجام می‌دهد.

برای بیشتر نیمه اول، «وریتی (Verity)» موفق می‌شود حس پایایی ایجاد کند که نشان دهد چیزی به شدت اشتباه است، حتی زمانی که نمی‌توانید دقیقاً انگشت خود را روی آن بگذارید. سه نفر اصلی یعنی جانسون، هاتاوی و هارتنت نیز بیش از حد توانایی حمل داستان را دارند. به‌ویژه هاتاوی، کیفیتی شرورانه به وریتی می‌بخشد که باعث می‌شود شما دقیقاً درباره توانایی‌های او دچار تردید شوید. با این حال، هیچ‌کدام از نقش‌آفرینی‌ها جرقه‌ای را که فیلم برای ارتقای محتوا نیاز دارد، به آن نمی‌دهند.

مسلماً کمبودی در زمینه درام وجود ندارد. «وریتی (Verity)» به جنبه‌های شهوانی‌تر داستان هوور متمایل می‌شود و لحظات پرشور فراوانی سوخت بیشتری به رابطه روزافزون پیچیده بین لوئن و جرمی اضافه می‌کند. از آنجا که من متوجه شدم، فیلم عنصر شهوت را در مقایسه با کتاب بیشتر می‌کند و مطمئناً جنبه‌های تحریک‌آمیز داستان را در بر می‌گیرد.

این امر به خوبی در کنار معما کار می‌کند، زیرا همیشه راز دیگری در گوشه‌ای در کمین است. با وجود تمام نقص‌ها، نمی‌توانم انکار کنم که نیمه اول مرا مجذوب خود نگه داشت. من واقعاً می‌خواستم بدانم چه اتفاقی دارد می‌افتد و مهم‌تر از همه، اینکه باید طرف کدام شخصیت را بگیرم.

متأسفانه، هرچه «وریتی (Verity)» جلوتر می‌رود، ترک‌ها بیشتر نمایان می‌شوند. من مرتباً متوجه حفره‌های داستانی آشکارتر، به‌ویژه در بخش پایانی شدم و نمی‌توانم بدون لو دادن برخی از بزرگ‌ترین افشاگری‌های فیلم وارد جزئیات شوم. حتی نقش پرستار بچه در خانه کرافورد پرسش‌هایی را برای من باقی گذاشت، در حالی که نحوه جمع‌بندی هم چیزها در نهایت گیج‌کننده به نظر می‌رسید.

مواردی اینجا وجود دارد که وقتی می‌خواهید مغز خود را خاموش کنید، تماشایی سرگرم‌کننده و کمی مسخره باشد و فضا اغلب مؤثر است، اما من هرگز خود را کاملاً غرق در معما ندیدم. نیازی به ذکر نیست که حضور وریتی در برنامه‌های واقعی مانند «Call Her Daddy» و «Hot Ones» مقداری از جدی بودن داستان را می‌کاهد.

نتیجه‌گیری: «وریتی» تند و تیز، عجیب و در نهایت ناامیدکننده است

با وجود تمام رازهای رسوایی‌آفرین و روابط آشفته‌ای که در «وریتی (Verity)» گنجانده شده است، از اینکه فیلم تا چه حد می‌توانست بی‌روح به نظر برسد شگفت‌زده شدم. لحظاتی وجود دارد که داستان چنان مسخره می‌شود که آرزو می‌کردم کاش به سادگی هرج‌ومرج را در آغوش می‌گکشید و کاملاً از مسیر خارج می‌شد.

در عوض، آن را محکم در آنچه شبیه به یک تریلر بسیار امن‌تر به نظر می‌رسد نگه می‌دارد، که باعث می‌شود برخی از لحظات تکان‌دهنده‌تر آن تأثیر کمتری داشته باشند. این مایه تاسف است زیرا یک فیلم واقعاً سرگرم‌کننده جایی در داخل این اثر پنهان شده است.

یک فیلمنامه تیزتر و کمی تمایل بیشتر برای عجیب شدن با مواد اولیه می‌توانست این اثر را به نوعی تریلر شکوهمند و پیچیده تبدیل کند که نمی‌توانید از صحبت کردن درباره آن دست بردارید.

من همچنان آن را به خاطر بازی شرورانه هاتاوی، شهوانی غیرقابل انکار و فضایی که گهگاه زیر پوست شما می‌رود پیشنهاد می‌کنم، اما «وریتی (Verity)» در نهایت حس یک فرصت از دست‌رفته را القا می‌کند. این فیلم ترکیبات مناسبی برای یک تریلر به‌شدت قانع‌کننده دارد، اما هرگز کاملاً متوجه نمی‌شود که چگونه آن‌ها را در کنار هم قرار دهد.

فیلم «وریتی (Verity)» هم‌اکنون در سینماها اکران می‌شود

• Every movie finally arriving on streaming in October 2026
• 9 new movies and shows to stream this weekend
• 5 best movies to stream on Netflix for Halloween 2026

منبع: tomsguide.com