با اکران فیلم جدید جین شونبرن (Jane Schoenbrun) یعنی «نوجوانان، جنسیت و مرگ در اردوگاه میاسما» (Teenage Sex and Death at Camp Miasma) در سینماها، بهترین فرصت فراهم شده است تا نگاهی دوباره به شاهکار مستقل و نخستین اثر این کارگردان باهوش، یعنی فیلم «ما همه به نمایشگاه جهانی میرویم» (We’re All Going to the World’s Fair) داشته باشیم؛ فیلمی که از زمان اکران اولیه خود در جشنواره ساندنس (Sundance) در سال ۲۰۲۱، منتقدان و مخاطبان خاص سینمای وحشت را مجذوب خود کرده است.
داستان فیلم حول محور شخصیت نوجوانی به نام کیسی (Casey) میچرخد که در اتاقی تاریک و تنها، درگیر چالشی مرموز به نام «چالش نمایشگاه جهانی» میشود. این چالش ترکیبی عجیب از بازیهای واقعیت جایگزین (ARG)، داستانهای ترسناک اینترنتی (Creepypasta) و چالشهای وایرال شبکههای اجتماعی است. مخاطب با تصاویری روبرو میشود که شامل ذکرها و مانتراهای ترسناک، ویدیوهای اسرارآمیز و رفتارهای هشدارهایی است که توسط دختری نوجوان در انزوای اتاق خوابش اجرا میشود و تماشاگر را در فضایی پرتنش قرار میدهد.
ژانر وحشت مدرن در سالهای اخیر به سمت بررسی تاثیرات اینترنت، انزوای دیجیتال و خطرات هویتهای آنلاین متمایل شده است. فیلمهایی مانند آثار جین شونبرن (Jane Schoenbrun) ادامه دهنده راه آثار مستقل موفقی هستند که به جای تکیه بر جلوههای ویژه پرهزینه، روی ترسهای روانشناختی و تنهایی نسل جوان در مواجهه با فضای مجازی متمرکز میشوند. این رویکرد یادآور فیلمهای شاخص زیرژانر فاند فوتیج (Found Footage) و دلهرهآورهای سایبری است که پیشتر نیز سینمای مستقل را تحت تاثیر قرار داده بودند.
اهمیت این فیلم در تصویرسازی دقیق و ملموس آن از فرهنگ اینترنتی و تاثیرات مخرب انزوای دیجیتال بر روان نوجوانان نهفته است. کارگردانی مینیمالیستی و فضای صمیمی اثر باعث میشود مخاطب حس نزدیکی عجیبی با اضطرابهای کار اصلی پیدا کند. این فیلم فراتر از یک اثر ترسناک معمولی، بازتابی از دنیایی است که در آن مرز میان واقعیت و توهمات فضای مجازی به نازکترین حد خود رسیده است.