ایدههای بدتری هم برای یک برنامه تلویزیونی وجود دارد؛ مثلاً اینکه متیو مککانهی (Matthew McConaughey) و وودی هارلسون (Woody Harrelson) را در یک ر مزرعه در تگزاس بگذارید و بگذارید رفتارهای عجیبوغریب از خود بروز دهند. در واقع، با توجه به اینکه این دو بازیگر دهههاست دوست یکدیگرند و قبلاً یکی از بزرگترین دوگانههای تاریخ تلویزیون را در سریال «کارآگاه حقیقی» (True Detective) ارائه دادهاند، این ایده تقریباً بینقص به نظر میرسد. با این حال، پس از تماشای تمام هشت قسمت سریال «برادران» (Brothers)، احساس میکنم این اثر حس و حالی شبیه به «این را میشد در یک ایمیل هم گفت» دارد.
کمدی جدید پلتفرم اپل تیوی (Apple TV) با بازی مککانهی و هارلسون در نقش نسخههای خیالی خودشان ساخته شده است. وقتی عروسی دختر وودی به هم میخورد، او خانوادهاش را جمع میکند و راهی مزرعه متیو میشود. در آنجا، مادر متیو، یعنی ما مک (هولند تیلور)، بمبی خبری را برای وودی منفجر میکند: این دوستان قدیمی ممکن است در واقع برادر ناتنی باشند.
مککانهی و هارلسون بهصورت عمومی درباره این احتمال که ممکن است پدر بیولوژیکی مشترکی داشته باشند صحبت کردهاند، بنابراین تبدیل این شایعه به یک مع معمای خانوادگی خیالی، ترفندی هوشمندانه در راستای اسطورهسازی از خود است.
در این نمایش، وودی به پیدا کردن پاسخ این سوال که آیا این موضوع حقیقت دارد یا نه معتاد میشود، در حالی که متیو مسئله بزرگ خودش را دارد: او به نامزدی برای فرمانداری تگزاس فکر میکند. همسران، فرزندان، درگیریهای مختلف رمانتیک، تعدادی حضور افتخاری از افراد مشهور و کلی مناظر تگزاس را به این ترکیب اضافه کنید، و در نهایت مایه یک کمدی سبک درباره دوستی، خانواده و دو ستاره سینما را خواهید داشت که اوقات بسیار خوشی را سپری میکنند.
و «برادران» دقیقاً همین است. مشکل اینجاست که اوقات خوش داشتن دقیقاً به معنای داشتن مواد کافی برای هشت قسمت نیست.
هشدار: در ادامه نکات داستانی کوچکی از فصل اول سریال «برادران» فاش میشود.
متیو مککانهی و وودی هارلسون کل نمایش هستند
خبر خوب این است که مککانهی و هارلسون در کنار هم همچنان فوقالعاده هستند. کیفیت راحت و جاافتادهای در شیمی بین آنها وجود دارد که قابل ساختن نیست، و «برادران» بسیار بیشتر از یک کمدی رفاقتی استاندارد از آن بهره میبرد. اینها اجراهای صیقلی یک سیتکام نیستند؛ بلکه رها، گاهی اوقات شوخطبعانه و کاملاً آگاه به این موضوع هستند که ما در حال تماشای دو مرد بسیار معروف در حال بازی در نقش نسخههای اغراقآمیز خودشان هستیم.
این همچنین طعم بسیار متفاوتی از شراکت آنها نسبت به سریال «کارآگاه حقیقی» است. آن سریال واضح است که از دو بازیگر میخواست بیشتر وقت خود را صرف خیره شدن به پرتگاه کنند، در حالی که «برادران» به آنها اجازه میدهد تا ابلهانه و سرخوشانه رفتار کنند.
نمایش زمانی در بهترین حالت خود قرار میگیرد که به سادگی این دو مرد را در موقعیتهای مسخره قرار دهد و بگذارد شخصیتهایشان کارهای سخت را انجام دهند. لباسهای عجیب و غریب وجود دارد. برخوردهای عجیب. برخی حضورهای افتخاری چشمکزن. در نقطهای، یک سگ با اشتیاق صورت مککانهی را لیس میزند؛ صحنهای که باعث شد من لبخند بزنم و پوزخند به لب بیاورم.
متأسفانه، من هیچوقت واقعاً با صدای بلند نخندیدم. و داستان واقعی چیز زیادی برای کار کردن به آنها نمیدهد. معمای برادر بودن آنها به عنوان قلاب به اندازه کافی سرگرمکننده است، اما به عنوان موتور مرکزی یک سریال هشت قسمتی (حتی زمانی که اپیزودها نیم ساعته هستند) به طرز شگفتآوری کمعمق است.
بنابراین نمایش کارها را با بچهها، بهویژه زندگی عاشقانهشان، پر میکند. این خطوط داستانی خیلی هم افتضاح نیستند، اما خیلی هم جذاب نیستند. آنها قرار است ماشین سیتکام را در حال کار نگه دارند: شخصیتها به چیزی برای انجام دادن نیاز دارند، بنابراین این هم چند رابطه برای پیچیدهتر کردن اوضاع.
خط داستانی فرمانداری نیز بیشتر مفید است تا اینکه واقعاً جذاب باشد. نامزدی متیو برای فرمانداری به سریال مقداری ساختار و حس اینکه چیزی فراتر از معمای پدر بودن در خطر است میدهد، اما بیشتر بهانهای دیگر برای معرفی موانع جدید و موقعیتهای عجیب و غریب به نظر میرسد.
نتیجهگیری: «برادران» سرگرمکننده است، اما محتوای کافی ندارد
شوخی مرکزی «برادران» همچنین بزرگترین محدودیت آن است: این افراد معروف هستند. آنها میدانند، شما میدانید، هم همه میدانند.
و شهرت آنها همان چیزی است که پیشفرض را کارآمد میسازد. تماشای مککانهی و هارلسون که تصاویر عمومی خود را به بازی میگیرند سرگرمکننده است، بهویژه وقتی که نمایش آن شخصیتها را به سمت موقعیتهای بهطور فزایندهای پوچ سوق میدهد. من فقط آرزو میکردم فراتر از شوخی، چیز بیشتری وجود داشت.
سریال «برادران» در را برای فصل دوم باز میگذارد، و من کاملاً مخالف دیدن نحوه پیش رفتن آن نیستم. مککانهی و هارلسون همچنان یک زوج غیرقابل انکار سرگرمکننده باقی میمانند، و شیمی آنها به اندازه کافی قوی است تا حتی مواد کمعمق را هم قابل تماشا کند. اما اگر این واقعاً آغاز یک داستان طولانیتر است، نمایش باید داستانی واقعیتر برای گفتن پیدا کند.
در حال حاضر، «برادران» دورهمی نسبتاً دلپذیری با دو ستاره سینما است که آشکارا از وقت گذراندن با یکدیگر لذت میبرند. این اثر در جاهایی سرگرمکننده، در جاهایی مضحک و گاهی اوقات جذاب است. اما این واقعاً میتوانست یک فیلم دو ساعته عالی برای پخش در یک عصر بارانی یکشنبه باشد.
منبع: tomsguide.com