دو قسمت اول سریال برادران (Brothers) در تاریخ ۲۳ سپتامبر از اپل تیوی (Apple TV) پخش میشود.
متیو مککانهی (Matthew McConaughey) و وودی هارلسون (Woody Harrelson) بازیگران بزرگی هستند و آخرین باری که با یکدیگر در یک سریال همکاری کردند — فصل اول سریال کارآگاه حقیقی (True Detective) — یک پیروزی بزرگ بود. قطعا خوب است که بدانیم آنها در زندگی واقعی دوستان بسیار خوبی هستند (دوستان عالی هستند!)، اما تلاش اپل تیوی برای بهرهبرداری از این پیشینه از طریق دورهمی مجدد آنها روی صفحه نمایش در سریال برادران، تلاشی اشتباه است.
در این سریال جدید، مککانهی و هارلسون نقش خودشان را بازی میکنند و داستان با سفر وودی و خانوادهاش برای ملاقات با متیو و خانوادهاش در تگزاس آغاز میشود. قلاب بزرگ داستان — بر اساس چیزی که این بازیگران در واقعیت نیز به عنوان یک احتمال در زندگی واقعی مطرح کردهاند — این است که در این نسخه تخیلی از زندگی این دو سلبریتی، وودی متوجه میشود که به لطف یک اظهار نظر اتفاقی از سوی مادر متیو (هولند تیلور (Holland Taylor))، ممکن است او و متیو برادران ناتنی بیولوژیکی باشند.
اگر به سمت جنبههای عجیب و غریب ماجرا متمایل میشدید، بدون شک میتوانستید با این ایده اولیه چیزی واقعاً خندهدار و هوشمندانه ارائه دهید، و ما قطعات و فیلمهای بزرگی را دیدهایم که در آنها سلبریتیها نسخههای تحریفشدهای از خودشان را به تصویر کشیدهاند. اما سریال برادران از نظر رویکرد به طرز محسوسی سطحی به نظر میرسد و حتی با بررسی اینکه چگونه این دوستی ممکن است به لطف این خبر تغییر کند، به طور کامل ایده اصلی خود را در بر نمیگیرد. در عوض، وودی افشای بالقوه برادر بودن را از متیو پنهان نگه میدارد و تلاشهای او برای کشف حقیقت را برای بیشتر قسمتها به یک پیرنگ فرعی پسزمینه تنزل میدهد. داستان اصلی بزرگتر و جاری در واقع تصمیم متیو برای نامزدی فرمانداری تگزاس و درخواست از وودی برای ماندن و کمک به کمپین او است که هرگز چندان جذاب نیست.
مککانهی و هارلسون سریال برادران را به همراه دو نویسنده برجسته، دیوید وست رید (David West Read) (آثار: & Juliet, Schitt's Creek) و لی آیزنبرگ (Lee Eisenberg) (آثار: The Office, Jury Duty) به طور مشترک خلق کردهاند و آیزنبرگ به عنوان شورانر فعالیت میکند. با این حال، از همان ابتدا، حتی با وجود استعدادهای درگیر، حفظ نمایش حتی برای این هشت قسمت یک مبارزه به نظر میرسد و منجر به تغییرات عجیبی در طول مسیر و این حس ملموس میشود که سازندگان برادران هرگز کاملاً مطمئن نبود تا این نمایش دقیقا چه نوع سریالی باید باشد.
تا آنجا که به به تصویر کشیدن این افراد به عنوان یک دوئت کمدی روی صفحه نمایش مربوط میشود، در ابتدا نقش مرد جدی کاملاً به مککانهی داده شده است و وودی به عنوان دوست عجیب و غریب او که مدام آنها را به دردسر میاندازد ظاهر میشود که باعث ناراحتی متیو است. در حالی که این واقعیت که این دو نفر معروف هستند نادیده گرفته نمیشود، اما به عنوان شخصیتهای این سریال، در مرکز توجه آنها قرار ندارد. اما پس از آن، در نیمه فصل، یک تغییر ملموس ایجاد میشود که در آن هر دوی آنها اکنون به عنوان سلبریتیهای به همان اندازه بیخبر به تصویر کشیده میشوند که نسبت به این موضوع کور هستند که دستاوردهای غیربازیگری آنها که دوست دارند به آن ببالند، عمدتاً به این دلیل اتفاق افتاده است که آنها از قبل بسیار شناخته شده بودند.
چالشهای لحن و داستان
یک جذابیت ساده در دیدن برخورد این دو نفر با یکدیگر در قسمتهای اولیه سریال برادران وجود دارد، اما حتی این هم با گذشت زمان و مسخرهتر شدن همهچیز از بین میرود، از جمله خطوط داستانی مانند پوشیدن لباسهای مبدل عجیب توسط متیو و وودی برای اجرا در یک کافیشاپ محلی تا ثابت کنند مردم موسیقی (بد) آنها را بدون توجه دوست خواهند داشت، یا چیزی به طور قابل توجهی خستهکننده و کلیشهای سیتکومی مانند اپیزودی که در آن «متیو و وودی هر دو فراموش میکنند برای همسرانشان هدایای روز ولنتاین تهیه کنند».
همانطور که انتظار دارید، متیو و وودی قطعا میدانند چگونه نقش متیو و وودی را به خوبی بازی کنند و البته آنها شیمی خوبی با هم دارند، اما به ندرت به شکلی جالب از آن استفاده میشود. با این حال، هرچقدر هم که به تصویر کشیدن متیو مککانهی به عنوان فردی نسبتاً مبادی آداب عجیب به نظر برسد — بالاخره این همان کسی است که زمانی پس از مصرف ماریجوانا و نواختن طبل بانگو به صورت برهنه در نیمهشب دستگیر شد — قسمتهای اولیه قویترین نقطه عطف بازیگری را به او میدهند، زیرا او کار خوبی در بازی در نقش دروننگری متیو خیالی نسبت به پدر فقیدش انجام میدهد.
اما این موضوع احساس عجیبی را به وجود میآورد که بر روی این سریال نیز سایه افکنده است، سریالی که همسران تخیلی (ناتالی مارتینز (Natalie Martinez) و بریتانی ایشیباشی (Brittany Ishibashi) به ترتیب در نقش والنتینا مککانهی و جوی هارلسون)، فرزندان (بازیگرانی شامل اونا یافی، هایدی کوآن، نولان آلمیدا، الا گریس هلتون و نوآ کارگانیلا) و والدین (هولند) را در اختیار متیو و وودی قرار میدهد. باز هم، این نوع کار قبلاً انجام شده است و اغلب با موفقیت همراه بوده است؛ سریال زیاد ذوقزده نشو (Curb Your Enthusiasm) سالها این کار را انجام داد! اما در سریال برادران این حس وجود دارد که همهچیز در جای درست خود قرار ندارد زیرا این نمایش فاقد زاویه دید قوی است. در حالی که خندههایی وجود دارد، اما هرگز به طور مداوم خندهدار نیست و زمان زیادی را برای تأمل در مورد زندگی واقعی در مقایسه با آنچه روی صفحه نمایش است باقی میگذارد. به عنوان مثال، ذکر مکرر پدر وودی — که در دنیای سریال به عنوان یک فرد بیکار و زندانی توصیف میشود — جعبه پاندورایی را به روی جنایات تاریک و خشونتآمیز مرتکب شده توسط چارلز هارلسون واقعی باز میکند که کاملاً موضوع دیگری است.
آیا راهی بیباکانهتر و زیرکانه خندهدارتر برای مقابله یا انحراف از این جنبههای آشفتهتر زندگی این افراد در سریال وجود داشت؟ قطعاً، اما سریال برادران همیشه ایمنترین و بیخطرترین مسیر را انتخاب میکند و فقط گهگاه به اندازه کافی سرگرمکننده است تا این موضوع را جبران کند.
منبع: ign.com