هنگامی که خوزه مورالس برنال (José Morales Bernal) در ۸ آوریل ۲۰۲۴، یعنی یک روز قبل از تولد ۳۲ سالگیاش، از مرز عبور کرد و وارد ایالات متحده شد، این اتفاق باید جریانی از هشدارهای فناورانه و واکنشهای انسانی را به راه میانداز ۶۰.
همانطور که او در آن روز صبح در بیابانهای جنوب نیومکزیکو (New Mexico) قدم میزد، در محدوده سه برج نظارتی قرار داشت. این برجها که بهتازگی توسط گمرک و حفاظت مرزی ایالات متحده (CBP) نصب شده بودند، توسط شرکت فناوری دفاعی آندوریل (Anduril) ساخته شده و به دوربینها و هوش مصنوعی برای شناسایی و ردیابی خودکار افراد مجهز بودند. آنها ویدیوی زنده را به اتاقهای کنترل مجدد ارسال میکنند و میتوانند هشدارهایی را به تلفنهای هوشمند صادر شده توسط دولت در دست مأموران منطقه بفرستند و از نزدیکترین فرد موجود بخواهند که واکنش نشان دهد.
این برجهای مجهز به هوش مصنوعی به این منظور طراحی شدهاند که دید بیشتری در طول مرز جنوبی ۱۹۵۱ مایلی فراهم کنند و مأموران مرزی را از صرف ساعتها خیره شدن به مانیتورهای ویدئویی بینیاز سازند. آنها در این مکان خاص نصب شدند تا عبورکنندگان مرزی را قبل از رسیدن به شهر مجاور سانلند پارک (Sunland Park) شناسایی کنند.
اگر سیستم طبق برنامه کار میکرد، مورالس دستگیر میشد. اگر او به کمک پزشکی نیاز داشت، مأموران آموزش دیده بودند تا آن را فراهم کنند.
این اتفاق نیفتد. با وجود برجهای نظارتی در نزدیکی، این کارمندان محل دفن زباله محلی بودند، نه گمرک و حفاظت مرزی (CBP)، که برای اولین بار مورالس را در آن صبح مشاهده کردند. ساعت ۱ بعد از ظهر کارگران او را دوباره دیدند که اکنون در شن و ماسه دراز کشیده بود. ساعت ۴ بعد از ظهر کارگران محل دفن زباله متوجه شدند که او تکان نخورده است و با گمرک و حفاظت مرزی (CBP) تماس گرفتند. مأموران ۴۵ دقیقه بعد رسیدند. او مرده بود. وقتی یک مأمور سپس با شماره ۹۱۱ تماس گرفت تا جسد را گزارش کند، گفت که این «احتمالاً یکی از مهاجرانی است که از آنجا عبور میکند»، ظاهراً بیخبر از اینکه مورالس اوایل همان روز در نزدیکی سیستمهای نظارتی آژانس حرکت کرده بود.
مورالس تنها در فاصله ۳۶۰ فوتی نزدیکترین برج نظارتی جان باخته بود. دو برج دیگر در شرق و غرب نگهبانی میدادند. کالبدشکافی بعدها به این نتیجه رسید که او بر اثر «قرار گرفتن در معرض محیط» درگذشته است.
برجهای اطراف مورالس تنها آخرین الحاقیه به «دیوار مجازی» بودند که دولت ۲۵ سال و میلیاردها دلار برای ساخت آن در سراسر مرز هزینه کرده است؛ دیواری که شامل نسلهای قبلی برجها با ویژگیهای پایهایتر و همچنین کشتیهای هوایی، هواپیماهای بدون سرنشین، حسگرهای لرزهای و حتی روباتهای تونلیاب میشود. روی هم رفته، تمام این فناوری «نظارت مداوم» و «آگاهی موقعیتی» را فراهم میکند تا به گمرک و حفاظت مرزی (CBP) کمک کند تا به سرعت و دقت افراد عبور کننده را تشخیص دهد و از همه مهمتر مطمئن شود که مأموران برای رهگیری آنها اعزام میشوند. گمرک و حفاظت مرزی (CBP) همچنین این فناوری را به نجات جان انسانها نسبت داده است.
اما یک بررسی بیسابقه توسط امآیتی تکنولوژی ریویو (MIT Technology Review) نشان میدهد که مرگومیرهایی مانند مورد مورالس بهطور تکاندهندهای رایج هستند. ما نزدیک به ۴۰۰۰ مکانی را که بقایای انسانی در آنها پیدا شده بود - که از سوابق جمعآوری شده توسط گروههای غیرانتفاعی مانند نو مور دیث (No More Deaths) و هیومن بوردرز (Humane Borders) و همچنین صدها پرونده بهدستآمده در تگزاس (Texas) به دست آمده بودند - با اطلاعات مربوط به نزدیک به ۶۰۰ برج شناساییشده توسط بنیاد مرزهای الکترونیکی (Electronic Frontier Foundation) تقاطعسنجی کردیم. ما زمان نصب برجها و تخمین زمان مرگ هر فرد را در نظر گرفتیم و این اطلاعات را با گزارشهای میدانی از مرز ترکیب کردیم. نتیجه، اولین نقشه و تحلیل جامع از مرگومیرها در نزدیکی برجهای نظارتی گمرک و حفاظت مرزی (CBP) است.
تحقیقات ما نشان میدهد که یک بحران بشردوستانه در مرز در دید دوربینهای خود دولت آشکار شده است.
ما دریافتیم که بیش از ۱۰۵۰ نفر بین سالهای ۲۰۱۵ تا اوایل سال ۲۰۲۶ در محدوده برجهای نظارتی مرزی جان خود را از دست دادهاند. این مرگومیرها ناشی از نقص چند برج یا فناوری نیستند: ما مرگومیرهایی را در محدوده اعلامشده نزدیک به دو سوم از تمام برجهایی که تحلیل کردیم، پیدا کردیم. تحلیل توپوگرافی ما - که میزان مسدود شدن دید یک برج از یک مرگ خاص و منطقه نظارتی آن را به طور کلی ارزیابی کرد - نشان داد که برخی از آنها تنها ۱۰ درصد از منطقه نظارتی اعلامشده خود را دید دارند، و با این حال ما همچنین دریافت نقاط کور برجها رخ ندادهاند. این مرگومیرها نتیجه سیستمهای قدیمی نیستند، زیرا برآورد ما نشان داد که بیش از ۱۱۰ نفر از سال ۲۰۲۱ در محدوده برجهای خودکار مدرن شرکت آندوریل (Anduril) که از پیشرفتهترین سیستمهای مستقر شده توسط گمرک و حفاظت مرزی (CBP) هستند، جان خود را از دست دادهاند.
تصویر کلی نشاندهنده شکستهای مکرر یکی از عملکردهای امنیتی اساسی دیوار مجازی است، همانطور که گمرک و حفاظت مرزی (CBP) در بیانیههای مطبوعاتی خود توصیف کرده است: شناسایی و تعیین مکان مؤثر مهاجرانی که بهطور غیرقانونی وارد ایالات متحده میشوند.
سالی که مورالس در آن درگذشت، ۱۸ نفر دیگر نیز در همان بخش از بیابان در محدوده سه برج شرکت آندوریل (Anduril) جان باختند. پنج نفر از آنها از همان برج نظارتی نزدیک به محل کشف جسد او قابل مشاهده بودند.
بر اساس سوابق به دست آمده از پزشکی قانونی، یک مرد پس از یک مایل پیادهروی از مرز و در محدوده دو برج هوش مصنوعی، برادر ۳۰ ساله خود را که در نفس کشیدن دچار مشکل شده بود، به سایه کشید. این دو تنها زمانی توسط گمرک و حفاظت مرزی (CBP) شناسایی شدند که مرد برای درخواست کمک به یک هلیکوپتر علامت داد؛ زمانی که مأموران رسیدند، برادرش از دنیا رفته بود. یک زن ۲۴ ساله در نزدیکی برج دیگر شرکت آندوریل (Anduril) جان باخت، جایی که تحلیل زمین ما نشان داد که باید دید روشنی از موقعیت او داشته باشد. جسد او هفتهها بدون توجه باقی مانده بود؛ زمانی که توسط مأموران گشتزن در منطقه پیدا شد، تجزیه شده و در اثر گرمای تابستان تاول زده بود.
چند مایل آنطرفتر در غرب و در فاصله کوتاهی با خودرو از یک ایستگاه گمرک و حفاظت مرزی (CBP)، چهار برج دیگر هوش مصنوعی نگهبانی میدادند. در نزدیکی آنها، ۱۰ جسد دیگر در آن سال پیدا شد که همگی در مکانهایی بودند که حداقل یک برج دید واضحی به آنجا داشت.
در پاسخ به فهرستی از پرسشها، سخنگوی شرکت آندوریل (Anduril) پاسخ داد که پس از تحویل یک برج، توسط گمرک و حفاظت مرزی (CBP) اداره میشود و پرسشها درباره حوادث خاص را به این آژانس ارجاع داد. این پاسخ خاطرنشان کرد که وقوع یک حادثه در این نزدیکی به این معنا نیست که برج شناسایی را از دست داده است و گفت که برآوردهای نظارتی واقعی بسته به زمین، موانع فیزیکی و مرزهایی که گمرک و حفاظت مرزی (CBP) برای مکان نگاه کردن برج تعیین میکند، متفاوت است (گمرک و حفاظت مرزی (CBP) قادر است مرزهای مجازی را روی دید برجها برای حریم خصوصی و دلایل دیگر تعیین کند). سخنگوی شرکت آندوریل (Anduril) همچنین با توجه به آن مرزها و موانع، به نادرستیهایی در گزارش ما اشاره کرد، اما به سؤالات بعدی درباره آنچه نادرست بود پاسخ نداد.
فوریترین سؤال در مورد هر مرگ در نزدیکی دیوار مجازی این است که آیا مقامات میدانستند کسی آنجا حضور دارد و نتوانستهاند به او برسند یا اصلاً از عبور کسی خبر نداشتهاند. هر دو مورد نشاندهنده خرابی سیستم هستند. و مرگومیرهایی که ما پیدا کردیم تنها شکستهایی را ثبت میکنند که نشانی از خود به جای گذاشتهاند - ما نمیدانیم چه تعداد افراد بدون شناسایی عبور میکنند یا چه تعداد جسد کشفنشده باقی میمانند.
مصاحبه با بیش از ۴۵ نفر - از جمله مشاوران فعلی و سابق کاخ سفید و منتصبان ریاست جمهوری، مأمران گمرک و حفاظت مرزی، پزشکان قانونی، کلانترها، داوطلبان بشردوستانه و کارکنان شرکتهای فناوری - نشان داد که هر دو نوع خرابی در حال وقوع است: فناوری در تشخیص ناکام مانده است و مأموران در واکنش نشان دادن شکست خوردهاند. هر دو محدودیتهای پرتاب فناوری به سمت یک مسئله پیچیده را نشان میدهند.
این یافتهها مشکلات قبلاً گزارشنشدهای را با دیوار مجازی آشکار میکند، حتی در حالی که این دیوار همچنان از حمایت گسترده سیاسی و افزایش هزینههای فدرال برخوردار است. تندروهای امنیت مرزی مدتهاست که آن را ابزار دیگری برای متوقف کردن قاچاقچیان مواد مخدر یا انسان میدانند، در حالی که دیگران آن را جایگزینی ارزانتر برای یک دیوار فیزیکی تبلیغ میکنند. در سال ۲۰۲۳، دولت تخمین زد که برنامههایش برای استفاده از برجها که اکنون تعدادشان به ۸۰۳ میرسد، طی چرخه عمرشان ۶.۲ میلیارد دلار هزینه خواهد داشت. با سطوح تاریخی بودجهای که در سال ۲۰۲۵ به آن اعطا شد، گمرک و حفاظت مرزی (CBP) قصد دارد ۱ میلیارد دلار برای ۱۵۹۷ برج دیگر تا سال ۲۰۳۴ هزینه کند.
اما گزارش ما نشان میدهد که گمرک و حفاظت مرزی (CBP) کار چندانی برای ارزیابی نحوه عملکرد برجهای خود یا تعداد افرادی که در محل نگهبانی آنها جان باختهاند، انجام نداده است.
مقاماتی که امنیت مرزی را در چهار دولت گذشته ریاست جمهوری نظارت میکردند به ما گفتند که معتقدند مرگومیرها در نزدیکی دیوار موسوم به مجازی بسیار نادر یا غیرقابل تصور است. اما گزارش ما نشان میدهد که اینطور نیست. هیچکس نتوانست به تحلیل مقایسهای مشابهی اشاره کند که دولت تاکنون به طور مستقل انجام داده باشد. مأموران و مقامات سابق همچنین به ما گفتند که وقتی جسد فردی پیدا میشود، گمرک و حفاظت مرزی (CBP) رسماً بررسی نمیکند که آیا نظارت باید آنها را تشخیص میداده یا اگر شناسایی شدهاند، چرا مأموران قبل از مرگ به آنها نرسیدهاند.
هیلتون بکهام (Hilton Beckham)، کمیسر دستیار امور عمومی گمرک و حفاظت مرزی (CBP)، در پاسخ به نزدیک به ۳۰ سؤال درباره یافتههای ما که نسلهای چندگانه فناوری را پوشش میداد، گفت: «برجهای نظارت خودکار از هوش مصنوعی برای شناسایی و طبقهبندی افراد، وسایل نقلیه و حیوانات استفاده میکنند و به مأموران گمرک و حفاظت مرزی در مورد فعالیتهای مناطق تحت نظارت هشدار میدهند... برجهای نظارت خودکار با بهبود تشخیص و آگاهی موقعیتی بین بنادر ورودی، موانع فیزیکی و سایر زیرساختهای امنیت مرزی را تکمیل میکنند. گمرک و حفاظت مرزی (CBP) این فناوری را بر اساس تأثیر آن بر تشخیص، هماهنگی پاسخ، ایمنی مأموران و نتایج مأموریت ارزیابی میکند.»
جف بویس (Geoff Boyce)، استادیار جغرافیا در دانشگاه کالج دوبلین (University College Dublin) که فناوری نظارت استفاده شده در مرز جنوبی ایالات متحده را مطالعه کرده است، میگوید: «من مطمئن هستم که دوربینها و سایر داراییهای نظارتی اطلاعات مفیدی ارائه میدهند و اثربخشی عملیاتی را در برخی مکانها، تحت برخی شرایط و در شرایط خاص افزایش میدهند. من همچنین کاملاً مطمئن هستم - زیرا این سابقه عملکرد بوده است - که سطح پشتیبانی عملیاتی، اطلاعات یا اثربخشی مورد ادعای شرکتهای ارائهدهنده این زیرساختها یا گمرک و حفاظت مرزی و وزارت امنیت داخلی را ارائه نمیدهد.»
ما همچنین با چندین قانونگذار از هر دو حزب با خلاصهای از یافتههای خود تماس گرفتیم. در پاسخ، دلیا رامیرز (Delia Ramirez)، یک دموکرات نماینده حوزه انتخابیه سوم ایلینوی (Illinois) که در کمیته امنیت داخلی مجلس نمایندگان حضور دارد، گفت: «فناوریهای نظارتی مجهز به هوش مصنوعی ما را ایمنتر نمیکنند. با این حال، وزارت امنیت داخلی (DHS) همچنان به خرج کردن میلیونها دلار از پول مالیاتدهندگان برای این فناوریهای ناکارآمد و سهلانگارانه ادامه میدهد، بدون اینکه هیچ تعهدی به نظارت یا شفافیت داشته باشد... واضح است که ما باید برنامه برجهای نظارت یکپارچه گمرک و حفاظت مرزی را خاتمه دهیم و وزارت امنیت داخلی را منحل کنیم.»
ساخت دیوار مجازی
از زمان اولین تلاشهای خود برای پلیسبازی در مرز با مکزیک، دولت ایالات متحده با همان چالش اساسی روبرو بوده است: چگونه نزدیک به ۲۰۰۰ مایل زمین دورافتاده و ناهموار را به طور مؤثر ایمن کنید؟ این کشور بهطور فزایندهای برای یافتن پاسخ به فناوری روی آورده است.
جراردو گالوان (Gerardo Galvan) در سال ۱۹۹۵ به گمرک و حفاظت مرزی پیوست، زمانی که دولت در حال انجام یک توسعه بیسابقه در اجرای مرزها بود. در سال ۱۹۹۳، اولین سال ریاست جمهوری بیل کلینتون (Bill Clinton)، این آژانس تعداد زیادی از مأموران را برای محافظت از مرزهای شهری کشور، با شروع در ال پاسو (El Paso)، تگزاس (Texas) بسیج کرد. این امر عبور و مرورها را به مناطق روستایی و غیرمسکونی سوق داد - که به سرعت ثابت شد به دلیل زمینهای ناهموار بیابانی، دمای شدید، کمبود آب و مسیرهای طولانی و غیرمستقیم اغلب استفاده شده توسط قاچاقچیان، بسیار مرگبارتر است.
متوقف کردن این عبور و مرورهای دورافتاده یک چالش جدید اجرای قانون برای این آژانس بود، بهویژه با توجه به فناوری محدود موجود در آن زمان. گالوان، که بعدها رئیس عملیات بخش ال پاسو خواهد شد - نه تلفنهای همراه یا سیستمهای GPS که مأموران امروزه دارند - میگوید: «ما بیسیم داشتیم.» آنها به حسگرهای زیرزمینی باقیمانده از جنگ ویتنام (Vietnam War) تکیه میکردند تا به آنها در مورد حرکت هشدار دهند.
بزرگترین رونمایی فناوری در اوایل دوران حرفهای گالوان از حدود سال ۱۹۹۸ آغاز شد. این زمانی بود که گمرک و حفاظت مرزی شروع به نصب اولین دوربینهای ویدئویی خود کرد که مأموران میتوانستند از راه دور زوم کنند و بچرخانند. آنها روی سازههای فلزی مشابه برجهای تلفن همراه، با ارتفاع ۶۰ تا ۸۰ فوت، یا روی ساختمانها در مناطق شهری نصب شدند.
متیو هوداک (Matthew Hudak)، معاون سابق رئیس گمرک و حفاظت مرزی که در آن زمان به عنوان یک مأمور خط مقدم کار میکرد، میگوید: «برای اولین بار، کسی که در اتاقی در جایی نشسته بود، توانست بدون اینکه وابسته به فرستادن یک مأمور به آنجا با دوربین دوچشمی باشد، بر وسعت زیادی از منطقه نظارت کند. این یک تغییر دهنده بازی بسیار مهم بود و برای بیشترین بخش، یک پیشرفت بسیار بزرگ بود.»
این تکرار اولیه دیوار مجازی یک معامله بزرگ بود: در هشت سال اول، ۲۰۰ برج در امتداد مرز جنوبی با هزینهای بیش از ۴۲۹ میلیون دلار نصب شد. اما نواقص سیستم برای هر کسی که از آن استفاده میکرد آشکار بود.
مارک بورکوفسکی (Mark Borkowski)، که قراردادهای گمرک و حفاظت مرزی، از جمله برنامه برج نظارتی را مدیریت میکرد، میگوید: «ممکن است... ۳۰ صفحه نمایش روی یک دیوار وجود داشته باشد.» هر دوربین ممکن است قادر به دیدن سه یا پنج فوت در هر جهت باشد. از مأمور انتظار می갔ه که چشم خود را روی تمام آن فضا - بیش از ۸۵۰ مایل مربع - نگه دارد.
بورکوفسکی میگوید: «خب، شانس این که پس از ۲۰ دقیقه آن مأموران گمرک و حفاظت مرزی انفجاری را روی یکی از آن صفحهها ببینند چقدر است؟ تقریباً صفر.»
هنگامی که این دوربینها برای اولین بار نصب میشدند، طرح این بود که در نهایت با سیستمی جفت شوند که به طور خودکار آنها را به سمت مکانهایی هدایت کند که حسگرها فعالیت را تشخیص میدهند، تا مأموران بدانند کجا را نگاه کنند. اما تا سال ۲۰۰۵، بازرس کل وزارت امنیت داخلی (DHS) گفت که این امر هنوز تحقق نیافته است و فعالیت غیرقانونی ممکن است «بدون توجه» باقی بماند مگر اینکه مأموران به طور فعال دوربینها را تماشا کنند. با این وجود، برجهای بیشتری نصب شدند که امروزه به عنوان سیستم نظارت ویدئویی از راه دور (RVSS) شناخته میشود. در سال ۲۰۱۳، غول دفاعی جنرال دینامیک (General Dynamics) برنده قراردادی به ارزش حداکثر ۱۰۳ میلیون دلار برای تعمیر اساسی و گسترش سیستم نظارت ویدئویی از راه دور در امتداد مرز شد و به پیمانکار اصلی پشت سیستمی تبدیل شد که امروزه نیز مورد استفاده قرار میگیرد. (آن قرارداد در نهایت به سقف ۲۱۶ میلیون دلار رسید و این شرکت جایزه دیگری در سال ۲۰۱۳ به ارزش حداکثر ۱۳۵ میلیون دلار دریافت کرد.)
جنرال دینامیک (General Dynamics) دوربینهای بیشتری، حسگرهای بهتری و برجهای اضافی نصب خواهد کرد. اما مشکلی که تقریباً ۱۵ سال قبل شناسایی شده بود حل نشده باقی ماند. این بارگذاری اطلاعات بود: یک مأمور به امآیتی تکنولوژی ریویو (MIT Technology Review) درباره حادثهای در سن دیگو (San Diego) گفت که در آن دوربینها گروهی ۳۰ نفری را ثبت کردند که از مرز عبور کرده و سوار یک ون میشوند، در حالی که مأمور نظارت بر آن دوربینها متوجه آن نشده بود. مأموران گفتند که دیوار مجازی بخش بیشتری از مرز را در معرض دید قرار میدهد که آنها بتوانند به طور منطقی به آن توجه کنند یا به آن پاسخ دهند.
اتاق دوربین همچنین شغلی بود که هیچکس نمیخواست. مأموران جدید گمرک و حفاظت مرزی، اغلب در اوایل دهه ۲۰ زندگی خود، میخواهند در بیرون از منزل در کامیونها و خودروهای همهجارو (ATV) باشند، نه اینکه در یک اتاق تاریک بنشینند و صفحهها را تماشا کنند - حتی1 با وجود اینکه دیوار مجازی در حال گسترش بهطور فزایندهای از کسی میخواست دقیقاً همین کار را انجام دهد. رافائل ریس (Rafael Reyes)، که تا سال ۲۰۲۴ مسئول ایستگاه گمرک و حفاظت مرزی در دمینگ (Deming)، نیومکزیکو بود، میگوید: «کسی که مصدوم است و نمیتواند به زمین برود - او را به اتاق دوربین میفرستیم.»
ریس میگوید این نیز شغلی بود که مأمورانش اغلب بیش از حد مشغول انجام درست آن بودند. منطقه ایستگاه او حدود ۳۰ دوربین داشت و مأموران مسئول آنها همچنین مجبور بودند هشدارهای حسگر و ترافیک رادیویی را نظارت کنند، بررسی سوابق را اجرا کنند و با سایر مأموران هماهنگ شوند. «سپس اگر وقتی داشتند، دوربینها را مانیتور خواهند کرد»
منبع: technologyreview.com