در چنین روزی در سال ۱۹۸۰، نسخه ۱.۰ مشخصات اترنت (Ethernet) توسط شرکتهای دیجیتال ارکوپمنت کورپوریشن (Digital Equipment Corporation)، اینتل (Intel) و زیراکس (Xerox) منتشر شد. این استاندارد DIX در زمانی پایهگذاری شد که هنوز تقریباً سه سال تا پیدایش اینترنت مدرن باقی مانده بود. با این حال، اترنت به فناوری پیشفرض برای اتصال کامپیوترها به یکدیگر در شبکههای محلی و در سراسر جهان تبدیل شد. با این وجود، باید اشاره کنیم که اترنت در دهه ۱۹۷۰ به شکل آزمایشی در زیراکس پارک (Xerox PARC) وجود داشته است.
پیش از اترنت، سازندگان کامپیوتر نسبت به تعبیه قابلیت اتصال شبکه محلی (LAN) در رایانههای خود احتیاط میکردند. به نظر میرسید ادغام یک نوع آداپتور شبکه که همیشه با سایر کامپیوترها و تجهیزات شبکه مورد استفاده یک سازمان کار نمیکرد، اتلاف بود. برای ترویج پذیرش اترنت در سطح صنعت، گروه DIX به هر عرضهکنندهای اجازه داد تا از این مشخصات در پیادهسازی سختافزاری خود استفاده کند.
فناوری اترنت (Ethernet) به مرور زمان تنظیم، اصلاح و بهبود یافته است تا رقابتی و مرتبط باقی بماند. در سال ۱۹۸۰، این فناوری با استفاده از سیمکشی کابل کواکسیال و با حداکثر سرعت ۱۰ مگابیت بر ثانیه از راه رسید. پنج سال بعد، به آداپتورهایی با کانکتورهای BNC منتقل شد. اولین پیادهسازی RJ45، کانکتوری که تا به امروز پورتهای اترنت را مشخص میکند، در سال ۱۹۹۰ همزمان با معرفی کابلکشی زوج بههمتابیده 10BASE-T (اما همچنان با سرعت ۱۰ مگابیت بر ثانیه) انجام شد.
سرعت دادهها ده برابر شد و در سال ۱۹۹۵ به ۱۰۰ مگابیت بر ثانیه رسید و تنها چهار سال طول کشید تا با معرفی اترنت گیگابیت (۱ گیگابیت بر ثانیه)، جهش ده برابری بعدی رخ دهد. اگر امروزه یک کامپیوتر شخصی خریداری کنید، معمولاً پورتهای اترنت را با برچسبهای 2.5G و/یا 10G خواهید دید. برای استفاده از مورد دوم، معمولاً کابلکشی Cat6a یا بهتر برای اتصال قابل اعتماد توصیه میشود. با این حال، مراکز داده تجهیزاتی را اجرا میکنند که از طریق اتصالات پروتکل اترنت ۸۰۰ گیگابیت بر ثانیه و بالاتر روی فیبر نوری پیشرفته متصل شدهاند.
علیرغم ظهور و پیشرفتهای نسلی ارائه شده توسط وایفای ۷ (Wi-Fi 7)، اترنت سیمی همچنان برای سرعت، تاخیر کم و پایداری ترجیح داده میشود. اینها ویژگیهای بسیار مطلوبی برای علاقهمندان، متخصصان آزمایشگاههای خانگی و گیمرها هستند. بنابراین، حتی روی کامپیوترهای شخصی با فرم فاکتور کوچک و لپتاپهایی که دارای جدیدترین وایفای هستند اما پورت شبکه RJ45 ندارند، برخی ممکن است ترجیح دهند هنگام حضور در خانه یا دفتر کار با شبکه سیمی، یک دانگل اترنت USB Type-C به RJ45 متصل کنند.
منبع: tomshardware.com