یک تقاضای ثبت اختراع از اینتل (Intel) که در تاریخ ۶ آگوست منتشر شده و توسط پایلیز (Patentlyze) شناسایی شده است، معماری مرکز داده مداری را توصیف میکند که برخی از محاسبات مورد استفاده برای اداره صورتهای فلکی عظیم ماهوارهای را از زمین به فضا منتقل میکند. این معماری یک شبکه ماهوارهای دو لایه را پیشنهاد میکند که در آن تعداد کمی از ماهوارههای قدرتمندتر در مدارهای بالاتر، صورتهای فلکی بزرگی از ماهوارههای نسبتاً ساده در مدار پایین زمین (LEO) را مدیریت میکنند و بخش زیادی از محاسبات و هماهنگی صورتهای فلکی را که معمولاً توسط مراکز داده و مراکز عملیات شبکه روی زمین انجام میشود، بر عهده میگیرند.
این درخواست با شماره US 2026/0230175 A1، ادامه پرونده قبلی اینتل است که در ماه فوریه با شماره US 12,542,604 B2 اعطا شده بود.
معماری پیشنهادی اینتل یک گزاره متفاوت از مراکز داده هوش مصنوعی مداری است که در حال حاضر توسط شرکتهایی مانند اسپیسایکس (SpaceX) و گوگل (Google) دنبال میشود و هدف آنها انتقال خود محاسبات هوش مصنوعی به مدار پایین زمین است. ماهواره برنامهریزیشده AI1 اسپیسایکس و پروژه سانکچر (Project Suncatcher) گوگل هر دو اجرای بارهای کاری محاسباتی در مقیاس بزرگ را در فضا پیشبینی میکنند و دادههای حاصل از طریق پیوندهای نوری با پهنای باند بالا به زمین بازگردانده میشوند. از سوی دیگر، مراکز داده مداری اینتل در درجه اول برای خدمترسانی به خود شبکه ماهوارهای طراحی شدهاند و به عنوان هابهای محاسباتی و کنترلی در مدار بالاتر برای صورتهای فلکی بسیار بزرگتری که در زیر آنها فعالیت میکنند، عمل میکنند.
در صورتهای فلکی بزرگ LEO مانند استارلینک (Starlink)، تلست لایتاسپید (Telesat Lightspeed) و پروژه کویپر (Project Kuiper) آمازون، هزاران ماهواره به طور مداوم نسبت به یکدیگر و زمین در حرکت هستند. در حالی که ماهوارهها وظایف فردی خود را انجام میدهند، خود شبکه همچنان باید تعیین کند که ترافیک چگونه مسیریابی شود، کدام ماهوارهها و پیوندها باید ارتباط برقرار کنند، طیف چگونه تخصیص یابد و صورتهای فلکی چگونه به خرابیها، تداخل، آب و هوا و سایر شرایط در حال تغییر پاسخ دهند. بخش زیادی از آن برنامهریزی شبکه و پردازش کنترل به طور سنتی توسط رایانههای روی زمین انجام میشود، به طوری که دستورالعملهای مسیریابی و عملیاتی در مراکز عملیات شبکه زمینی محاسبه شده و سپس به ماهوارهها فرستاده میشوند.
اینتل میگوید که این وابستگی مداوم به زیرساختهای زمینی تصمیمات حساس به زمان را به تأخیر میاندازد، اتکا به ایستگاههای زمینی را افزایش میدهد و مدیریت را با رشد صورتهای فلکی به هزاران ماهواره دشوارتر میکند. راهحل اینتل این است که بخشی از آن لایه کنترل و محاسبات را به مدار منتقل کند. معماری آن ماهوارههای قدرتمندتری را که حاوی قابلیتهای محاسباتی و ذخیرهسازی بسیار بیشتری نسبت به ماهوارههای منفرد LEO هستند، در مدار متوسط زمین (MEO)، مدار زمینثابت (GEO) یا مدارهای بیضوی بسیار کشیده قرار میدهد، جایی که آنها میتوانند دید وسیعتر و پایدارتری از صورتهای فلکی LEO در زیر خود حفظ کنند و وظایفی مانند مسیریابی، برنامهریزی مأموریت، زمانبندی و هماهنگی شبکه را بدون ارسال مداوم آن بارهای کاری به زمین به دست بگیرند.
تنظیمات پیشنهادی نیاز به ایستگاههای زمینی را از بین نمیبرد. این کار فقط پردازش کنترل شبکه ماهوارهای را در فضا نگه میدارد. اینتل به طور خاص انتقال عملیات برنامهریزی و زمانبندی مأموریت به فضا را توصیف میکند. این شرکت همچنین استدلال میکند که برونسپاری وظایف سنگینتر مدیریت شبکه به تعداد کمتری از ماهوارههای قدرتمند میتواند به اپراتورها اجازه دهد فضاپیماهای LEO سادهتر و ارزانتری بسازند. تحت معماریهای فعلی، ماهوارههای فردی همچنان باید به طور فعال در توابع کنترل شبکه شرکت کنند و به سختافزار محاسباتی و ارتباطی اضافی روی板 نیاز دارند. در حال حاضر هیچ نشانی وجود ندارد که اینتل به طور فعال در حال ساخت این ماهوارهها باشد.