یک تقاضانامه ثبت اختراع از شرکت اینتل (Intel) که در تاریخ ۶ اوت منتشر شده و توسط پاتنتایز (Patentlyze) شناسایی شده است، معماری مرکز داده مداری را توصیف میکند که برخی از محاسبات مورد استفاده برای اداره صورتهای فلکی ماهوارهای عظیم را از زمین به فضا منتقل میکند. این معماری یک شبکه ماهوارهای دو سطحی را پیشنهاد میکند که در آن تعداد کمی از ماهوارههای قدرتمندتر در مدارهای بالاتر، صورتهای فلکی بزرگی از ماهوارههای نسبتاً ساده در مدار پایین زمین (LEO) را مدیریت میکنند و بخش زیادی از محاسبات و هماهنگی صورتهای فلکی را که بهطور معمول توسط مراکز داده و مراکز عملیات شبکه روی زمین انجام میشود، بر عهده میگیرند.
این تقاضانامه با شماره US 2026/0230175 A1، ادامهای بر ثبت اختراع قبلی اینتل است که در ماه فوریه با شماره US 12,542,604 B2 اعطا شده بود.
معماری پیشنهادی اینتل با مراکز داده هوش مصنوعی مداری که در حال حاضر توسط شرکتهایی مانند اسپیساکس (SpaceX) و گوگل (Google) دنبال میشوند و هدفشان انتقال محاسبات هوش مصنوعی به مدار پایین زمین است، تفاوت دارد. ماهواره برنامهریزیشده AI1 شرکت اسپیساکس و پروژه سانکچر (Project Suncatcher) گوگل هر دو اجرای بارهای کاری محاسباتی در مقیاس بزرگ در فضا را پیشبینی میکنند و دادههای حاصل از طریق لینکهای نوری با پهنای باند بالا به زمین بازگردانده میشوند. در مقابل، مراکز داده مداری اینتل بهگونهای طراحی شدهاند که در درجه اول به خود شبکه ماهوارهای خدمترسانی کنند و بهعنوان هابهای محاسباتی و کنترلی در مدار بالاتر برای صورتهای فلکی بسیار بزرگتری که در زیر آنها فعالیت میکنند، عمل نمایند.
در صورتهای فلکی بزرگ مدار پایین زمین (LEO) مانند استارلینک (Starlink)، تلست لایتاسپید (Telesat Lightspeed) و پروژه کویپر (Project Kuiper) آمازون، هزاران ماهواره بهطور مداوم نسبت به یکدیگر و زمین در حرکت هستند. در حالی که ماهوارهها وظایف فردی خود را انجام میدهند، خود شبکه همچنان باید تعیین کند که ترافیک چگونه مسیریابی شود، کدام ماهوارهها و لینکها باید ارتباط برقرار کنند، طیف چگونه تخصیص یابد و صورتهای فلکی چگونه به خرابیها، تداخل، آبوهوا و سایر شرایط در حال تغییر پاسخ دهند. بیشتر برنامهریزیهای شبکه و پردازش کنترل بهطور سنتی توسط رایانههای روی زمین انجام میشود و دستورالعملهای مسیریابی و عملیاتی در مراکز عملیات شبکه زمینی محاسبه شده و سپس به ماهوارهها مخابره میشوند.
اینتل میگوید این وابستگی مداوم به زیرساختهای زمینی، تصمیمات حساس به زمان را با تأخیر مواجه میکند، اتکای به ایستگاههای زمینی را افزایش میدهد و با رشد صورتهای فلکی به هزاران ماهواره، مدیریت را دشوارتر میسازد. راه حل اینتل این است که بخشی از آن لایه کنترل و محاسبات را به مدار منتقل کند. معماری اینتل ماهوارههای قدرتمندتری را که دارای قابلیتهای محاسباتی و ذخیرهسازی بسیار بیشتری نسبت به ماهوارههای انفرادی LEO هستند، در مدار متوسط زمین (MEO)، مدار زمینثابت (GEO) یا مدارهای بیضوی بسیار کشیده قرار میدهد؛ جایی که آنها میتوانند دید وسیعتر و پایدارتری از صورت فلکی LEO در زیر خود حفظ کنند و وظایفی مانند مسیریابی، برنامهریزی ماموریت، زمانبندی و هماهنگی شبکه را بدون ارسال مداوم این بارهای کاری به زمین، به دست بگیرند.
چیدمان پیشنهادی نیاز به ایستگاههای زمینی را از بین نمیبرد. این طرح صرفاً پردازش کنترل شبکه ماهوارهای را در فضا نگه میدارد. اینتل بهطور خاص به انتقال عملیات برنامهریزی و زمانبندی ماموریت به فضا اشاره میکند. این شرکت همچنین استدلال میکند که برونسپاری وظایف سنگینتر مدیریت شبکه به تعداد کمتری از ماهوارههای قدرتمند میتواند به اپراتورها اجازه دهد فضاپیماهای LEO سادهتر و ارزانتری بسازند. تحت معماریهای فعلی، ماهوارههای انفرادی همچنان باید بهطور فعال در عملکردهای کنترل شبکه شرکت کنند که نیازمند سختافزار محاسباتی و ارتباطی اضافی در داخل ماهواره است. در حال حاضر هیچ نشانهای وجود ندارد که نشان دهد اینتل بهطور فعال در حال ساخت این ماهوارهها است.