یک تقاضای ثبت اختراع شرکت اینتل (Intel) که در تاریخ ۶ اوت منتشر شده و توسط پاتنتلیز (Patentlyze) شناسایی شده است، معماری مرکز داده مداری را توصیف میکند که بخشی از محاسبات مورد استفاده برای اداره مجموعههای ماهوارهای عظیم را از زمین به فضا منتقل میکند. این معماری یک شبکه ماهوارهای دو لایه را پیشنهاد میکند که در آن تعداد کمی از ماهوارههای قدرتمندتر در مدارهای بالاتر، مدیریت صورتهای فلکی بزرگی از ماهوارههای نسبتاً ساده در مدار پایین زمین (LEO) را بر عهده دارند و بخش عمدهای از محاسبات و هماهنگی صورتهای فلکی را که معمولاً توسط مراکز داده و مراکز عملیات شبکه روی زمین انجام میشود، هندل میکنند.
این درخواست با شماره US 2026/0230175 A1، ادامهی پرونده قبلی اینتل است که در ماه فوریه با شماره US 12,542,604 B2 اعطا شده بود.
معماری پیشنهادی اینتل با مراکز داده هوش مصنوعی مداری که اکنون توسط شرکتهایی مانند اسپیساکس (SpaceX) و گوگل (Google) دنبال میشوند و هدفشان انتقال محاسبات هوش مصنوعی به مدار پایین زمین است، تفاوت دارد. ماهواره برنامهریزیشده AI1 شرکت اسپیساکس و پروژه سانکچر (Project Suncatcher) گوگل هر دو اجرای بارهای کاری محاسباتی مقیاس بزرگ در فضا را در نظر دارند، به طوری که دادههای حاصل از طریق پیوندهای نوری با پهنای باند بالا به زمین بازگردانده میشوند. در مقابل، مراکز داده مداری اینتل در درجه اول برای سرویسدهی به خود شبکه ماهوارهای طراحی شدهاند و به عنوان هابهای محاسباتی و کنترلی با مدار بالاتر برای صورتهای فلکی بسیار بزرگتری که در زیر آنها فعالیت میکنند، عمل میکنند.
در صورتهای فلکی بزرگ LEO مانند استارلینک (Starlink)، تلست لایتاسپید (Telesat Lightspeed) و پروژه کویپر (Project Kuiper) آمازون، هزاران ماهواره به طور مداوم نسبت به یکدیگر و زمین در حرکت هستند. در حالی که ماهوارهها وظایف فردی خود را انجام میدهند، خود شبکه همچنان باید تعیین کند که ترافیک چگونه مسیریابی شود، کدام ماهوارهها و پیوندها باید ارتباط برقرار کنند، طیف فرکانسی چگونه تخصیص یابد و صورتهای فلکی چگونه به خرابیها، تداخل، آبوهوا و سایر شرایط در حال تغییر پاسخ دهند. بخش زیادی از برنامهریزی شبکه و پردازش کنترل به طور سنتی توسط کامپیوترهای روی زمین مدیریت میشود، به طوری که دستورالعملهای مسیریابی و عملیاتی در مراکز عملیات شبکه زمینی محاسبه شده و سپس به ماهوارهها فرستاده میشوند.
اینتل میگوید این وابستگی مداوم به زیرساختهای زمینی تصمیمگیریهای حساس به زمان را به تأخیر میاندازد، اتکا به ایستگاههای زمینی را افزایش میدهد و مدیریت را با رشد صورتهای فلکی به هزاران ماهواره دشوارتر میکند. راهحل اینتل این است که بخشی از آن لایه کنترل و محاسبات را به مدار منتقل کند. معماری آن ماهوارههای قدرتمندتری را - که حاوی قابلیتهای محاسباتی و ذخیرهسازی بسیار بیشتری نسبت به ماهوارههای منفرد LEO هستند - در مدار متوسط زمین (MEO)، مدار زمینثابت (GEO) یا مدارهای بیضوی بسیار کشیده قرار میدهد، جایی که آنها میتوانند دید وسیعتر و پایدارتری از صورت فلکی LEO در زیر خود حفظ کنند و وظایفی مانند مسیریابی، برنامهریزی مأموریت، زمانبندی و هماهنگی شبکه را بدون ارسال مداوم این بارهای کاری به زمین بر عهده بگیرند.
تنظیمات پیشنهادی نیاز به ایستگاههای زمینی را از بین نمیبرد. این کار صرفاً پردازش کنترل شبکه ماهوارهای را در فضا نگه میدارد. اینتل بهویژه انتقال عملیات برنامهریزی و زمانبندی مأموریت به فضا را توصیف میکند. این شرکت همچنین استدلال میکند که برونسپاری وظایف سنگینتر مدیریت شبکه به تعداد کمتری از ماهوارههای قدرتمند میتواند به اپراتورها اجازه دهد فضاپیمای LEO سادهتر و ارزانتر بسازند. تحت معماریهای فعلی، ماهوارههای منفرد همچنان باید به طور فعال در توابع کنترل شبکه شرکت کنند که نیازمند سختافزار محاسباتی و ارتباطی روی برد اضافی است. در حال حاضر هیچ نشانی مبنی بر اینکه اینتل به طور فعال در حال ساخت این ماهوارهها باشد وجود ندارد.