مراکز داده روی خشکی با مخالفت روزافزونی مواجه هستند و برای راهاندازی با مشکلات زیادی روبهرو هستند؛ از مسائل اتصال برق که حل آنها ممکن است ماهها یا سالها طول بکشد، گرفته تا نگرانیهای محلهای درباره سر و صدا و آلودگی هوا و همچنین تأثیر آنها بر منبع آب محلی. یک استارتاپ به نام Atomarine میخواهد با ساخت مراکز داده مجهز به انرژی هستهای روی بارجها و استقراره آنها در دریا، این مشکل را حل کند.
پیش از این پیشنهادهای مختلفی برای قرار دادن مراکز داده در دریا (یا حتی غوطهور کردن آنها) توسط نامهای شناختهشده و استارتاپها ارائه شده است. ما نمونههای مرسومی را از شرکتهایی مانند صنایع سنگین سامسونگ (Samsung Heavy Industries) و شرکت کشتیرانی ژاپنی MOL دیدهایم که سرورها را روی کشتیهای اختصاصی قرار میدهند و با گاز طبیعی مایع (LNG) تامین نیرو میشوند. همچنین راهحلهای نوآورانهتری از سوی استارتاپهایی وجود دارد که میخواهند آنها را در پایههای توربینهای بادی اقیانوسی یا در مبدلهای انرژی موج قرار دهند.
شرکت Atomarine با ساخت مراکز داده به صورت بارجهای شناور، مشابه سکوهای نفتی شناور، تفاوت دارد که میتوانند در هر جایی - حتی در آبهای بینالمللی - مستقر شوند. این امر باید به کاهش روند صدور مجوز کمک کند و نیازی به نگرانی درباره مزاحمت برای همسایگان ندارد. برق مورد نیاز برای راهاندازی زیرساختها سپس توسط یک کشتی نیروگاهی پهلوگرفته در کنار بارج که توسط کشتیهای LNG تامین میشود، تحویل داده میشود. هنگامی که رآکتورهای هستهای کوچک ماژولار (SMRs) به صورت تجاری در دسترس قرار گرفتند و برای استفاده روی کشتی تایید شدند، اپراتورها میتوانند تامینکنندگان برق معمولی را نسبتاً به سرعت با یک گزینه هستهای جایگزین کنند. و از آنجایی که این بارجهای مرکز داده ماهیت ماژولار دارند، ارتقا و مقیاسپذیری مرکز داده شناور نسبتاً آسان خواهد بود.
در حالی که این پروژه امیدوارکننده به نظر میرسد، ساخت چنین مگاسازه ای با چالشهای متعددی همراه است. بزرگترین آنها این است که اقیانوس بسیار وسیع و غیرقابل پیشبینی است، بنابراین این بارجها باید برای مقابله با شرایط آبوهوایی شدید مهندسی شوند که استقرار آنها را بسیار پرهزینه میکند. همچنین باید به اینترنت پرسرعت متصل شوند (مگر اینکه اپراتورها برنامهریزی کنند که روزانه تنها درایو جابهجا کنند)، بنابراین آنها مجبور خواهند بود کابلهای زیردریایی نیز بکشند. علاوه بر این، سرورهای داده تجهیزات به خصوص حساسی هستند، بنابراین باید ارتقا یابند تا اطمینان حاصل شود که میتوانند حرکت مداوم موجها و محیط نمکی دریا را تحمل کنند. همچنین مسئله دوام یک SMR در کاربردهای کشتیپایه وجود دارد، اگرچه نیروی دریایی ایالات متحده از قبل سابقه خوبی در اجرای رآکتورهای هستهای روی کشتیهای عظیم دارد.
مخالفت فزاینده با مراکز داده، هم از سوی عموم مردم و هم سیاستمداران، ساخت پروژههای جدید در سراسر ایالات متحده را سختتر و زمانبرتر میکند. در حالی که یک مرکز داده مبتنی بر اقیانوس مانند این احتمالاً بهطور قابلتوجهی گرانتر و از نظر فنی چالشبرانگیزتر از توسعههای خشکیپایه خواهد بود، اگر این ایده از نظر اقتصادی و فنی دوامپذیر ثابت شود، این روش ممکن است به سریعترین گزینه در آینده تبدیل شود.