من یک ساعت از بازی The Expanse: Osiris Reborn را در رویداد گیمزکام (Gamescom) تجربه کردم، و با وجود اینکه این کار را در یک اتاق بسیار گرم و با حضور یک توسعهدهنده که به ازای هر مرگ من را قضاوت میکرد انجام دادم، اما در نهایت بسیار تحت تأثیر قرار گرفتم. این بازی سزاوار این است که بر اساس شایستگیهای خودش قضاوت شود، اما متأسفانه من قرار است درباره مس افکت (Mass Effect) زیاد صحبت کنم؛ چرا که اجتناب از آن سخت است.
مانند شرکت بایوویر (BioWare) در دوران گذشته، استودیوی اولکت (Owlcat) که یک سازنده بازیهای نقشآفرینی ایزومتریک (CRPG) است، اکنون شانس خود را در ساخت یک بازی نقشآفرینی سینمایی سومشخص امتحان میکند؛ بازی که وقتی درگیریهای مسلحانه آغاز میشوند، به یک تیراندازی مبتنی بر پوششگیری و جوخه محور تبدیل میشود. بنابراین، مس افکت یک نقطه مقایسه آشکار است.
اما این مقایسهای است که به سود The Expanse تمام میشود، زیرا در همان مدت کوتاهی که بازی کردم، راههای متعددی را دیدم که در آنها فرمول بایوویر بهبود یافته است. نحوه مدیریت اکتشاف، مبارزات و تعاملات خدمه باعث میشود فکر کنم اگر بازی بتواند این روند را حفظ کند، طرفداران سرسخت مس افکت را بسیار خوشحال خواهد کرد، بدون اینکه طرفداران بازیهای CRPG اولکت را ناامید کند.
ما قبلاً پس از بررسی در ماه آوریل، درباره مبارزات پیشرفته تکنولوژیک The Expanse نوشته بودیم. رابین (Robin) در آن زمان گفته بود: «من نگران بودم که اولکت نتواند اکشن سینمایی به سبک مس افکت را در بازی نقشآفرینی جدید و بزرگ خود پیاده کند، اما پس از یک ساعت انفجار اشیاء در The Expanse: Osiris Reborn، احساس اطمینان زیادی میکنم.» و من هم همین احساس را دارم.
مس افکت سه بازی زمان برد تا تیراندازی خود را به سطح مطلوب برساند، اما The Expanse ممکن است آن را در همان تلاش اول به سرانجام رسانده باشد. این سیستم پاسخگوتر و متنوعتر است و میتوانید به هم تیمیهای خود دستور دهید تا ترفندهای انفجاری جالبی را اجرا کنند. به اینها اکسپلویت (Exploits) میگویند و بسته به اینکه چه کسانی را در جوخه سه نفره خود دارید، بخشهای مختلفی از محیط را خواهید دید که با رنگ قرمز مشخص شدهاند؛ اینها مکانهایی هستند که دوستان شما میتوانند کارهای خود را انجام دهند.
دردسر دوبرابر
جی (J)، قلو همزاد من که به عنوان اولین همدم خدمت میکند، به نظر میرسد بیشتر از منفجر کردن چیزها لذت میبرد. معمولاً این یعنی پوششها. من با آدمکشهای پروتوژن (Protogen) -شرکت شرور زمینی- میجنگیدم و از هر فرصتی برای جلوگیری از پنهان شدن بزدلانه آنها پشت دیوارها استفاده میکردم. اما من همچنین از جی برای نابود کردن پلها، یک آسانسور و سایر اشیاء استفاده کردم که هر بار با یک انفجار تماشایی و تعدادی دشمن مرده پاداش داده میشد.
یکی دیگر از همدمان با دانش فنی خود آشوب به پا میکند. اگر سیمهایی در زیر کفپوش یک منطقه جنگی وجود داشته باشد، آنها میتوانند کف زمین را برقدار کنند و به سرعت دستهای از دشمنان از پای درآورند.
البته که من نیازی به کمک برای برقدار کردن افراد نداشتم. من در نقش کلاس مهندس (Engineer) بازی میکردم که به من اجازه میداد برجکها و پهپادها را مستقر کنم. در اواسط نسخه نمایشی، به نوع جدیدی از پهپاد دسترسی پیدا کردم که میتوانست دشمنان را بیحس کند، که وقتی با مردهایی مواجه شدم که شعلهافکن داشتند و به نظر میرسید پوشش را نادیده میگیرند، یک تغییردهنده واقعی بازی بود. یک بیحسسازی سریع، یک گلوله در سر، کار تمام است.
با این حال، برخلاف نسخه نمایشی قبلی، تجربه من در گیمزکام زمان زیادی را برای گفتگو و اکتشاف به من داد. من و همزادمو در حال نفوذ به یک تأسیسات پروتوژن بودیم که به عنوان کارمندان سازمان نامبرده یعنی Osiris مبدل پوشیده بودیم، بنابراین نیازی نبود با اسلحههای آتشین وارد شویم.
بازی The Expanse شما را وادار میکند تا یک خدمه را برای یک سرقت دور هم جمع کنید، درست مانند کاری که شپرد (Shep) برای مأموریت انتحاری در مس افکت ۲ (Mass Effect 2) انجام داد. اما حتی قبل از اینکه به سرقت واقعی برسید، جرایم کوچکتر و مأموریتهای موضوعی مرتبط زیادی وجود دارند که همان انرژی سرقت را دارند.
این من را به یاد مأموریت وفاداری مورد علاقه ام در Mass Effect 2 میاندازد که در آن با کمک به کاسومی (Kasumi) در یک سرقت، او را استخدام میکنید. لباسهای مبدل وجود دارد، فریبکاری وجود دارد، و اذیت کردن آدمهای ثروتمند زیادی وجود دارد که بسیار سرگرمکننده است. اما این به نظر میرسد که فقط یک روز عادی در The Expanse است که چشماندازی هیجانانگیز است.
تیمسازی
به هر حال! بیایید به نفوذ برگردیم. من توانستم راه خود را از طریق بیشتر درگیریها با بازندههای پروتوژن صحبت کنم، و در حالی که The Expanse به اندازه بازی دیگر اولکت یعنی روگ تریدر (Rogue Trader) دارای تراکم متن یا گزینههای گفتگوی متنوع نیست، اما باز هم احساس میکردم توانایی تصمیمگیری معنادار و یافتن مسیرهای مختلف برای عبور از موانع را دارم.
برای مثال، زمانی که نیاز داشتم وارد یک جعبه شوم، نتواندم یک کارمند پروتوژن را متقاعد کنم که مهم نیست من هیچ مدرکی ندارم. مهارت اقناع من به اندازه کافی بالا نبود. اما توانستم برخی اسناد را از یک ترمینال دانلود کنم که یکی از دوستانم در کشتی برای ساخت یک مدرک جعلی از آن استفاده کرد.
این احتمالاً ویژگی مورد علاقه من است - اینکه شما به همه این متخصصان دسترسی دارید که وقتی برای مأموریت دیگری میروید، تخصص خود را به شما قرض دهند. مداخلات و پیشنهادات کمکی نیز رایج به نظر میرسند و باعث میشوند احساس کنید که بخشی از یک خدمه سرقت واقعی هستید. و گاهی اوقات این فقط یک شوخی جذاب است که به شما اجازه میدهد تصویر واضح تری از اینکه این شخصیتها چه کسانی هستند به دست آورید، بدون اینکه نیازی داشته باشید به سمت آنها بروید و یک مکالمه کامل داشته باشید.
گاهی اوقات آنها نیز درخواستهایی خواهند داشت و از شما میخواهند چیزی را که در فید شما دیدهام بررسی کنید. این سطحی از کار گروهی است که من واقعاً در یک بازی نقشآفرینی ندیدهام و به دوستان NPC شما توهم قانعکنندهای از عاملیت میدهد.
حالا آرزو میکنم که برخی از این چیزها میتوانست در مس افکت باشد. شما این کشتی خدمه دار را دارید، و این عالی است، اما در بیرون از همدمانی که با خود به مأموریت میبرید، خدمه به سختی کمکی هستند. بله، شما میتوانید با کلی چمبرز (Kelly Chambers) قرار بگذارید، و گاهی اوقات وقتی در مأموریت هستید از جوکر (Joker) یا EDI پیش از اندروید صدا میشنوید، اما مشارکت آنها بسیار ناچیز است. همینطور در مورد همدمانی که پشت سر میگذارید - اگر درست در کنار آنها نایستید، انگار اصلاً وجود ندارند.
در همین حال، The Expanse همدمان شما را به اندازه خودتان برای مأموریت حیاتی میکند، حتی زمانی که شخصاً با شما نیستند. آنها راهحل مشکلات شما هستند، برنامههایی ارائه میدهند و حتی میتوانند نکاتی را در مورد نحوه از پا درآوردن یک دشمن سخت به شما بدهند. تا پایان نسخه نمایشی، من فقط چند نفر از آنها را شخصاً ملاقات کرده بودم، اما از همان ابتدا طرفدار کل گروه بودم.
تعطیلات فضایی
من لحظات آرامتر را هم خیلی دوست داشتم. در یک نقطه، ما مجبور بودیم از طریق کلونی اصلی گانیمد (Ganymede)، یک جنگل زیرزمینی که قبل از گنبدها ساخته شده بود، دزدکی حرکت کنیم. ناگهان از یک تریلر علمی تخیلی شرکتی به چیزی شبیه به ژانر وحشت تبدیل شدیم و در میان ویرانههای تاریک و فرسوده خزیدیم. حس یک مکان تسخیر شده را داشت.
به همین ترتیب، از پرسه زدن در اطراف تأسیسات پروتوژن لذت بردم، زمانی که آنها هنوز فکر میکردند من یک متحد هستم. داستانسرایی محیطی زیادی و NPCهایی که به کار خود ادامه میدهند یا چت میکنند وجود دارد. با این حال، با تنها یک ساعت وقت آزاد، مجبور شدم با عجله از آن عبور کنم، اما با انحرافات، درهای قفل شده و نقاط دیدنی کاملاً کمی روبرو شدم که در غیر این صورت مشتاق غوطهور شدن در آنها بودم.
اگر نمایش را تماشا کردهاید یا کتابها را خواندهاید، با پیشدانستههای خود با تعداد زیادی اشاره کوچک در اینجا و به خصوص هنگامی که در حال فضولی و خواندن ایمیلهای همه هستید، پاداش خواهید گرفت. اما اگر اینها همه برای شما جدید است، فقط به عنوان فضاسازی به نظر میرسد تا دروازهبانی.
نسخه نمایشی با یک تعلیق به پایان رسید، در حالی که جوخه من آماده بود تا یک برنامه جسورانه برای متوقف کردن یک جهشیافته پروتومولکول از آسیب بیشتر را اجرا کند. من آماده بودم تا وارد کار شوم و سپس پیام «از بازی شما متشکریم» ظاهر شد. این ویرانگر بود. در هر صورت مجبور بودم به قرار ملاقات دیگری بدوم، اما اگر اولکت میگفت «نه، اشکالی ندارد، میتوانید بیشتر بازی کنید»، فکر نمیکنم میتوانستم رد کنم.
حدس میزنم باید تا سال آینده صبر کنم! بازی The Expanse: Osiris Reborn باید در سه ماهه دوم سال ۲۰۲۷ عرضه شود.
منبع: pcgamer.com