وقتی برای نخستین بار سراغ تجربه بازی The Sinking City 2 میروید، بیش از ۱۵ دقیقه طول نمیکشد تا متوجه شوید با اثری شبیه به مجموعه محبوب رزیدنت ایول (Resident Evil) در فضایی تیره و تاریک مواجه هستید. این مقایسه به هیچ وجه به معنای یک نکته منفی نیست؛ بلکه دنباله ترسناک و بقای استودیوی فروگورس (Frogwares) که المانهای آثار اچ. پی. لاوکرفت (H.P. Lovecraft) را به تصویر کشیده، یادآور بهترین نسخههای این سبک، بهویژه بازسازی رزیدنت ایول ۲ (Resident Evil 2) در سال ۲۰۱۹ است.
داستان بازی در سال ۱۹۲۹ در شهر آرکام (Arkham) در ایالت ماساچوست جریان دارد که درگیر یک سیل آخرالزمانی شده است. شما در نقش کالوین رافرتی (Calvin Rafferty)، یک occultist (متخصص علوم غریبه) شجاع اما سادهدل بازی میکنید که پس از یک سفر سوررئال به سرزمینهای رویایی لاوکرفت، شریک زندگی خود، فی (Faye)، را در کما میبیند. خط مشی داستانی بازی به دور از پیچیدگیهای آزاردهنده است و به خوبی توانسته جنبههای متافیزیکی و کیهانی دنیای لاوکرفت را بدون کهنه شدن روایت کند.
طراحی شهر آرکام به عنوان نقطه مرکزی بازی، یکی از نقاط قوت بزرگ آن است. بافتهای بصری خیرهکننده و طراحی صوتی فوقالعاده، جوّی مرطوب و پوسیده ایجاد میکنند که حس ترس را به بازیکن منتقل میکند. هر بخش از شهر، از هتلهای ویران شده گرفته تا بیمارستانهای متروکه و بازار ماهیفروشان، هویت مستقلی دارد. اگرچه انیمیشن چهرهها و میانپردهها همواره در بالاترین سطح استاندارد صنعت قرار ندارند، اما صداگذاری قوی به خوبی این کاستیها را جبران کرده است.
از نظر مکانیکهای گیمپلی، The Sinking City 2 ادای احترامی آشکار به فرمول مدرن دوربین روی دوش در سبک ترس و بقا است. مهمات کمیاب است، مدیریت موجودی اهمیت بالایی دارد و مبارزات تنبهتن ریسک بالایی به همراه دارند. با این حال، بازی نوآوریهایی نیز دارد؛ از جمله سیستم رانها و طلسمهای قدرتمند که با خاموش کردن چراغ قوه پاداش میگیرند، و همچنین تختهی کارآگاهی که به شما اجازه میدهد سرنخهای مکتوب را برای کشف رازها و پاداشها به هم متصل کنید.
در مجموع، با وجود برخی ضعفها در مبارزات با باسها یا غایب بودن مکانیک سنتی عقل (Sanity) که برای یک بازی لاوکرفتی عجیب به نظر میرسد، این اثر توانسته تجربهای سرگرمکننده، جذاب و وفادار به ریشههای ژانر ترس و بقا خلق کند که طرفداران آثار کلاسیک و مدرن را راضی نگه میدارد.