به عنوان یک منتقد سختافزار، سالهاست که عادت کردهام بازیها را بدون فکر کردن و صرفاً با قرار دادن تمام تنظیمات گرافیکی روی بالاترین حالت یعنی اولترا (Ultra) اجرا کنم. اما آزمایشهای اخیر من نشان داد که این عادت در واقع افتادن در دام ترفندهای بازاریابی شرکتهاست و بخش بزرگی از توان پردازشی سختافزار را بدون دلیل موجه هدر میدهد.
اکثر بازیهای مدرن نیازی به تنظیمات اولترا ندارند تا زیبا به نظر برسند. فناوریهای پیشرفته ارتقای مقیاس یا همان آپاسکیلینگ (Upscaling) مانند FSR شرکت ایامدی (AMD) عملکرد فوقالعادهای در شبیهسازی رزولوشنهای بالاتر دارند. تفاوت میان تنظیمات اولترا و های (High) در بسیاری از مواقع با چشم غیرمسلح اصلاً قابل تشخیص نیست، در حالی که کاهش تنظیمات به سطح های یا مدیم (Medium) افزایش چشمگیر نرخ فریم (FPS) را به دنبال دارد.
برای این آزمایش، سیستم قدرتمند خود مجهز به پردازنده ایامدی رایزن ۹ ۷۹۵۰ایکستریدی (AMD Ryzen 9 7950X3D) و کارت گرافیک ایامدی رادئون آرایکس ۷۹۰۰ ایکستیاکس (PowerColor Red Devil RX 7900 XTX) را روی عناوین سنگینی مانند سایبرپانک ۲۰۷۷ (Cyberpunk 2077)، آلن ویک ۲ (Alan Wake 2) و میراث هاگوارتز (Hogwarts Legacy) تست کردم. در حالت اولترا با فعالسازی پرتوپردازی مسیر (Path Tracing)، نرخ فریم بازیها به شدت افت کرد و عملاً به زیر ۱۰ فریم بر ثانیه رسید، در حالی که با تغییر تنظیمات به حالت Balanced یا کاهش یک پلهای تنظیمات گرافیکی، بازیها بسیار روانتر و با حفظ کیفیت بصری اجرا شدند.
در سالهای گذشته، شرکتهای سازنده سختافزار مانند انویدیا (Nvidia) و ایامدی همواره کاربران را به خرید کارتهای گرافیک گرانقیمت ترغیب کردهاند تا بتوانند از حداکثر جزئیات گرافیکی بهرهمند شوند. با این حال، با توجه به افزایش سرسامآور قیمت قطعات و کنسولها در بازار امروز، اصرار بر اجرای بازیها روی بالاترین تنظیمات توجیه اقتصادی ندارد.
در نهایت، تنظیمات اولترا بیشتر ابزاری برای ثبت تصاویر تبلیغاتی جذاب و ایجاد یک رویای دستنیافتنی برای گیمرها است. اگر سختافزار فوقالعاده گرانی ندارید، جای نگرانی نیست؛ تنظیمات های (High) نه تنها کاملاً رضایتبخش است، بلکه تجربه روانتر و لذتبخشتری از بازیها را به شما هدیه میدهد.