یکی از دلایلی که باعث شد سالها از دنیای نقد کمیکبوک فاصله بگیرم، خستگی مفرط از چرخههای دائمی رویدادهای متقاطع (Crossover Events) بود که توسط دو ناشر بزرگ صنعت کامیک یعنی دیسی (DC) و مارول (Marvel) هدایت میشوند. فرنچایز بتمن (Batman) نیز در سالهای اخیر غریبه با این رویدادها نبوده است؛ از «جنگ جوکر» (Joker War) و «ترسهای شوالیهای» (Knight Terrors) گرفته تا «جنگ گاتام» (Gotham War) که مورد آخر واقعاً یک آشفتگی ناامیدکننده بود. با این حال، رویداد جدید بذرهای بد (Bad Seeds) در اولین شماره خود توانسته است دلیل محکمی برای اثبات ارزش خویش ارائه دهد.
شرکت دیسی کامیکس (DC Comics) این بار چند ورق برنده در دست دارد. این رویداد حول محور کمیکهای بتمن اثر مت فرکشن (Matt Fraction) و پویزن آیوی اثر جی. ویلو ویلسون (G. Willow Wilson) شکل گرفته که در حال حاضر جزو بهترین عناوین در حال انتشار بازار هستند. این داستان به طور طبیعی از صفحات کمیک پویزن آیوی سرچشمه میگیرد؛ جایی که پاملا ایسلی (Pamela Isley) به نقطه پایان دراماتیک دوره کوتاه خود به عنوان شهردار شهر گاتام (Gotham City) رسیده است. او در مواجهه با شورش مسلحانه کمیسر وندال ساویج (Vandal Savage) و نیروهایش، طرح اضطراری را فعال میکند که خطر تبدیل دوباره شهر به یک جنگل بدوی را به همراه دارد و طبیعی است که خانواده گسترده بتمن با این تصمیم مشکل داشته باشند.
همکاری مت فرکشن و جی. ویلو ویلسون در این شماره افتتاحیه منجر به خلق یک فیلمنامه منسجم و هماهنگ شده است. تا پایان داستان، درک روشنی از مقیاس و ریسکهای این رویداد متقاطع داریم. نکته بسیار چشمگیر، کارایی این شماره در معرفی بازیگران متعدد و نقشهایشان بدون ایجاد احساس سنگینی یا سردرگمی برای مخاطب است. البته با وجود مدیریت خوب شخصیتهای فرعی، این شماره به سختی میتواند دلیل قانعکنندهای برای دنبال کردن تمام کمیکهای فرعی مرتبط ارائه دهد و این شخصیتها همان نقشهای کلیشهای همیشگی را ایفا میکنند.
بخشهای مربوط به دوستان و یاران بتمن خوب هستند، اما در مقایسه با دو خط داستانی اصلی پیرامون پویزن آیوی و خود بتمن در جایگاه ثانویه قرار دارند. بخشهای مربوط به پویزن آیوی وزن دراماتیک داستان را به دوش میکشند، در حالی که بخش بتمن به یکی از بهترین ویژگیهای داستانهای مت فرکشن یعنی شفقت عمیق بروس وین (Bruce Wayne) نسبت به دشمنان و شهروندان ادای احترام میکند؛ رویکردی که یادآور انیمیشن محبوب بتمن: مجموعه پویانمایی (Batman: The Animated Series) است.
در زمینه طراحی نیز، حضور جوزپه کامونکولی (Giuseppe Camuncoli) و کلیف رادبرن (Cliff Rathburn) به حفظ انسجام اثر کمک کرده است. اگرچه ترکیببندی هنری کامونکولی با پرداختهای رادبرن کمی نرمتر شده، اما نتیجه نهایی همچنان تمیز، پویا و به عنوان دروازه ورودی جذاب به یک داستان بزرگتر عمل میکند.