یک درخواست ثبت اختراع (patent application) از شرکت اینتل (Intel) که در تاریخ ۶ اوت منتشر شده و توسط وبسایت پاتنتیز (Patentlyze) شناسایی شده است، معماری یک مرکز داده مداری را توصیف میکند که برخی از محاسبات مورد استفاده برای اداره صورتهای فلکی عظیم ماهوارهای را از زمین خارج کرده و به فضا منتقل میسازد. این معماری یک شبکه ماهوارهای دو لایه را پیشنهاد میکند که در آن تعداد کمی از ماهوارههای قدرتمندتر در مدارهای بالاتر، صورتهای فلکی بزرگی از ماهوارههای نسبتاً ساده در مدار پایین زمین (LEO) را مدیریت میکنند و بخش زیادی از محاسبات و هماهنگی صورتهای فلکی را که بهطور معمول توسط مراکز داده و مراکز عملیات شبکه روی زمین انجام میشود، بر عهده میگیرند.
این درخواست ثبت اختراع به شماره US 2026/0230175 A1، ادامه پرونده قبلی اینتل است که در ماه فوریه به عنوان US 12,542,604 B2 اعطا شده بود.
معماری پیشنهادی اینتل پیشنهاد متفاوتی نسبت به مراکز داده هوش مصنوعی مداری است که در حال حاضر توسط شرکتهایی مانند اسپیساکس (SpaceX) و گوگل (Google) دنبال میشود و هدف آنها انتقال محاسبات هوش مصنوعی به مدار پایین زمین است. ماهواره برنامهریزیشده AI1 شرکت اسپیساکس و پروژه سانکچر (Project Suncatcher) گوگل هر دو اجرای بارهای کاری محاسباتی در مقیاس بزرگ را در فضا تصور میکنند، به طوری که دادههای حاصل از طریق لینکهای نوری با پهنای باند بالا به زمین بازمیگردند. در مقابل، مراکز داده مداری اینتل در درجه اول برای خدمترسانی به خود شبکه ماهوارهای طراحی شدهاند و به عنوان هابهای محاسباتی و کنترلی مدار بالاتر برای صورتهای فلکی بسیار بزرگتری که در پایین آنها فعالیت میکنند، عمل میکنند.
در صورتهای فلکی بزرگ LEO مانند استارلینک (Starlink)، تلست لایتاسپید (Telesat Lightspeed) و پروژه کویپر (Project Kuiper) آمازون، هزاران ماهواره به طور مداوم نسبت به یکدیگر و زمین در حرکت هستند. در حالی که ماهوارهها وظایف فردی خود را انجام میدهند، خود شبکه همچنان باید تعیین کند که ترافیک چگونه مسیریابی شود، کدام ماهوارهها و لینکها باید ارتباط برقرار کنند، طیف چگونه تخصیص یابد و صورتهای فلکی چگونه به خرابیها، تداخل، آب و هوا و سایر شرایط در حال تغییر پاسخ دهند. بیشتر آن برنامهریزی شبکه و پردازش کنترل به طور سنتی توسط رایانههای روی زمین اداره میشود، به طوری که دستورالعملهای مسیریابی و عملیاتی در مراکز عملیات شبکه زمینی محاسبه شده و سپس به ماهوارهها فرستاده میشوند.
اینتل میگوید که این وابستگی مداوم به زیرساختهای زمینی تصمیمات حساس به زمان را به تأخیر میاندازد، اتکا به ایستگاههای زمینی را افزایش میدهد و مدیریت را با رشد صورتهای فلکی به هزاران ماهواره دشوارتر میکند. راهحل اینتل این است که بخشی از آن لایه کنترل و محاسبات را به مدار منتقل کند. معماری اینتل ماهوارههای قدرتمندتری را که حاوی قابلیتهای محاسباتی و ذخیرهسازی بسیار بیشتری نسبت به ماهوارههای منفرد LEO هستند، در مدار متوسط زمین (MEO)، مدار زمینثابت (GEO) یا مدارهای بسیار بیضوی قرار میدهد، جایی که آنها میتوانند دید وسیعتر و پایدارتری از صورتهای فلکی LEO در پایین حفظ کنند و وظایفی مانند مسیریابی، برنامهریزی مأموریت، زمانبندی و هماهنگی شبکه را بدون ارسال مداوم این بارهای کاری به زمین بر عهده بگیرند.
پیکربندی پیشنهادی نیاز به ایستگاههای زمینی را از بین نمیبرد. این امر فقط پردازش کنترل شبکه ماهوارهای را در فضا نگه میدارد. اینتل بهطور خاص انتقال عملیات برنامهریزی مأموریت و زمانبندی را به مدار توصیف میکند. این شرکت همچنین استدلال میکند که برونسپاری وظایف سنگینتر مدیریت شبکه به تعداد کمتری از ماهوارههای قدرتمند میتواند به اپراتورها اجازه دهد فضاپیماهای LEO سادهتر و ارزانتر بسازند. تحت معماریهای فعلی، ماهوارههای فردی همچنان باید به طور فعال در توابع کنترل شبکه شرکت کنند و به سختافزار محاسباتی و ارتباطی روی برد اضافی نیاز داشته باشند. در حال حاضر هیچ نشانهای وجود ندارد که اینتل به طور فعال در حال ساخت ماهوارهها باشد.