بازی مترو ۲۰۳۹ (Metro 2039) در اولین تجربه عملی ۳ تا ۴ ساعته خود ثابت کرد که قرار نیست بازیکن را به بازی بگیرد یا مسیر همواری پیش روی او بگذارد. در این دنباله، بازیکن در نقش شخصیتی به نام «غریبه» (The Stranger) قرار میگیرد که باید در دنیایی آخرالزمانی و ویران شده، با فیلترهای رو به اتمام ماسک گاز و شمارشگر معکوس ساعت مچی خود دستوپنجه نرم کند. در دورانی که هوش مصنوعی و بازیهای لایو سرویس بازار را تسخیر کردهاند، این اثر با طراحی دستی، دقیق و فضای خفقانآور خود حسابی جلب توجه میکند.
فرنچایز مترو (Metro) هیچگاه به بازیکن باج نداده است و نسخه Metro 2039 نیز از این قاعده مستثنی نیست. تمام عناصر این دنیای آلوده به تشعشع مرگبار هستند؛ از هیولاهای جهشیافته روی سطح زمین گرفته تا بازماندگان متخاصم و حتی هوایی که استنشاق میکنید. تنوع گیمپلی در این نسخه بسیار بالا است و بازیکن به طور مداوم بین جستجوی منابع برای ساخت اقلام، حل معماهای محیطی با نور فرابنفش، و مبارزات نفسگیر در حال جابجایی است. سیستم شخصیسازی سلاحها، از جمله شاتگانهای دوربرد و دو لول، به بازیکن اجازه میدهد تا زرادخانه خود را برای شرایط مرگبار بازی آماده کند.
پیشینه این مجموعه همیشه بر پایه روایتهای عمیق، فضاسازی تاریک و مبارزات چالشبرانگیز استوار بوده است. استودیوی سازنده یعنی فورای گیمز (4A Games) با موتور اختصاصی خود توانسته است مناظری خیرهکننده اما هولناک خلق کند که هر گوشه از آن داستان خاص خود را روایت میکند. برخلاف روند رایج صنعت بازیهای ویدیویی که به سمت عناوین چندنفره و خدمات آنلاین متمایل شده، Metro 2039 بر روی تجربه خالص تکنفره تمرکز کرده و یادآور روزهای اوج شوترهای داستانمحور اولشخص است.
اهمیت عرضه این بازی در فوریه ۲۰۲۷ با توجه به ترافیک بالای انتشار عناوین بزرگ پس از جیتیای ۶ بسیار بالا است. این اثر نه تنها طرفداران قدیمی مجموعه را راضی نگه میدارد، بلکه با مکانیکهای دقیق مدیریت منابع، سیستم مبارزات متنوع و طراحی مراحل بینقص خود، میتواند استانداردهای جدیدی را در سبک شوترهای آخرالزمانی تعریف کند و به یکی از مهمترین بازیهای سال تبدیل شود.