تیم بازی‌سازی مستقل لاولی هل‌پلیس (Lovely Hellplace) بدون شک بر روی سبک رترو تمرکز دارد: بازی درید دلوسیون (Dread Delusion) در سال ۲۰۲۴ و نسخه دسترسی اولیه (Early Access) بازی انتروپی (Entropy) پر از جزئیات پلی‌گان‌مانند و خشن هستند. اما این رویکرد به طراحی بازی نیز تسری یافته است. بازی درید دلوسیون (Dread Delusion) شباهت زیادی به نسخه ساده‌شده‌ای از موروویند (Morrowind) داشت، در حالی که انتروپی (Entropy) یک بازی نقش‌آفرینی ژاپنی (JRPG) کلاسیک است که مقداری از دی‌ان‌ای بازی‌های رایانه‌های شخصی (PC) به آن تزریق شده است.
هنگامی که اوایل امسال با جیمز رگ (James Wragg)، توسعه‌دهنده ارشد بازی گفتگو کردم، او به من گفت که به نظر او بخشی از جذابیت بازی‌های قدیمی در تمایل آن‌ها به مختصر و مفید بودن نهفته است.
در بخش دیگری از گفتگوی ما، رگ فاش کرد که او هرگز بازی براث آو د وایلد (Breath of the Wild) را به پایان نرسانده است و هر زمان که بازی می‌کند، ترجیح می‌دهد به سراغ نسخه ویند ویکر (Wind Waker) محصول سال ۲۰۰۲ برود. بر اساس تجربه شخصی خودم، این مسئله در هنگام تجربه‌های مجدد بسیار پررنگ‌تر می‌شود: من هرگز بازی BotW را برای بار دوم پس از آن دور اول که تمام شری‌ها را کامل کردم (در آن زمان بیکار بودم) به پایان نرساندم. اخیراً متوجه شده‌ام که از بازی محبوبم الدن رینگ (Elden Ring) فاصله می‌گیرم و به سمت عناوین بسیار سریع‌تر و قابل هضم‌تر مانند بلادبورن (Bloodborne) و سکیرو (Sekiro) جذب می‌شوم.
بازی فالوت (Fallout) مثال بسیار خوبی در اینجا است: چند سال پیش یک بار دیگر آن را با هدف تکمیل تمامی آیتم‌ها بازی کردم و کار را در حدود ۱۲ ساعت به پایان بردم. حتی این واقعیت که بازی قبلی رگ یعنی درید دلوسیون (Dread Delusion) یک دنیای باز بود، به آن اندازه که فکر می‌کنید یک نکته غافلگیرکننده نیست: این بازی دارای یک نقشه بسیار متراکم است و زمان اتمام آن تقریباً ۱۵ تا ۲۰ ساعت است.
این روزها خیلی بیشتر احتمال دارد که بازی را بدون دیدن تیتراژ پایانی رها کنم تا اینکه چیزی را تمام کنم و آرزو کنم کاش محتوای بیشتری داشت — و حتی در آن صورت هم، حالت دوم از نظر من ترجیح دارد. همیشه در قلب من جایی برای بازی‌های طولانی و جهان‌های باز وسیع وجود خواهد داشت، اما قرار نیست همه بازی‌ها به اندازه سایبرپانک ۲۰۷۷ (Cyberpunk 2077) یا فالوت: نیو وگاس (Fallout: New Vegas) بزرگ باشند و دقیقاً همین موضوع آن‌ها را خاص می‌کند.
در همین حال، بازی انتروپی (Entropy) به نظر می‌رسد که دارای دنیایی بسیار بزرگ است، حداقل از بخشی از نقشه که من دیده‌ام. اما توانایی القای مقیاس بزرگ بدون خسته کردن بازیکن، چیزی است که تیم لاولی هل‌پلیس (Lovely Hellplace) پیش از این در بازی درید دلوسیون (Dread Delusion) موفق به انجام آن شده بود. اگر شما هم به بازی انتروپی (Entropy) و رویکرد رگ در طراحی علاقه‌مند شده‌اید، می‌توانید نسخه نمایشی رایگان یا نسخه دسترسی اولیه ۱۲ دلاری آن را در پلتفرم استیم (Steam) بررسی کنید.
منبع: pcgamer.com