در دنیای مدرن امروز، بازیهای ویدیویی (Video Games) به سمت احترام بیشتر به وقت کاربر و ارائه محتوای سریع و فوری حرکت میکنند. با این حال، برخی از منتقدان و طرفداران قدیمی ژانر بازیهای آنلاین کلان چندنفره یا همان اماماو (MMO) معتقدند که این رویکرد لزوماً به نفع این سبک نبوده است. در مقاله اخیر وبسایت معتبر پیسی گیمر (PC Gamer)، نویسنده به صراحت اعلام میکند که دلش برای روزهایی تنگ شده که بازیهای MMO بدون شرمندگی وقت بازیکنان را تلف میکردند.
در سالهای گذشته، عناوینی مانند ورلد آو وارکرفت (World of Warcraft) یا نسخههای اولیه بازیهای نقشآفرینی آنلاین بزرگ، بازیکنان را وادار میکردند برای سادهترین کارها ساعتها وقت بگذارند. سفر کردن از نقطهای به نقطه دیگر در نقشه، پیدا کردن گروه برای سیاهچالهها و پیشرفت قطرهچکانی، بخش جداییناپذیری از تجربه بازی بود. این مکانیکهای زمانبر، برخلاف ظاهر آزاردهندهشان، بستری قدرتمند برای تعاملات اجتماعی و شکلگیری جوامع واقعی درون بازی فراهم میکردند.
با گذشت زمان و تغییر سلیقه مخاطبان، سازندگان بازیهای ویدیویی تلاش کردند تا با حذف موانع و سرعت بخشیدن به روند پیشرفت، بازیها را برای بازیکنان شاغل و کمحوصله جذابتر کنند. ویژگیهایی مانند سفر سریع آسان (Fast Travel)، ابزارهای جستجوی خودکار گروه و سرعت بخشیدن به ارتقای سطح (Leveling)، اگرچه کار را راحتتر کردند، اما روح چالشبرانگیز و حس کشف یک دنیای پهناور زنده را به شدت کمرنگ ساختند.
ارزش گم شدن در دنیای مجازی
وقتی یک بازی تمام مسیرها را هموار میکند و هیچ مانعی سر راه بازیکن قرار نمیدهد، دیگر حس پیروزی پس از کسب یک دستاورد بزرگ معنای خود را از دست میدهد. زمانبر بودن در بازیهای MMO سنتی باعث میشد تا بازیکنان ارزش تکتک آیتمها، پلههای ترقی و حتی همراهان خود را بیشتر بدانند. این اتلاف وقت عمدی، در واقع ابزاری برای غوطهوری عمیقتر در دنیای مجازی بود که امروزه جایش به شدت خالی است.
در نهایت، بازگشت به آن سبک از طراحی میتواند ریسکبزرگی برای ناشران بزرگ باشد، اما بدون شک میتواند هویت گمشده ژانر MMO را احیا کند. بازیکنان امروزی شاید از کارهای تکراری خسته شده باشند، اما حس نوستالژیک تلاش جمعی برای غلبه بر سختیهای یک دنیای دیجیتال، چیزی است که هیچ سیستم سرعتبخشی نمیتواند جایگزین آن شود.